Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Ομίχλη

Είναι εκείνες οι μέρες που θέλω να φορέσω ξανά τα νεραϊδένια φτερά μου
και να πετάξω ψηλά στο αστέρι μου.
Μου λείπει το σκοτάδι πέρα από τα όρια της γης,
Η μοναξιά που υπάρχει στο σύμπαν,
στον αστρικό μας εαυτό.
Θέλω να νιώσω και πάλι διάφανη, ένα κομμάτι αστέρι.
Κι όμως η γη με τραβά με τα βάρη της, δεμένα στα πόδια και τα χέρια μου.
Τα μαλλιά μου μπλέκονται στα δέντρα.
Τα πόδια μου φυτρώνουν στη γη.
Και στα χέρια μπλέκονται οι πεταλούδες.
Μα το κεφάλι κοιτάει ψηλά
ακόμα κι αν τα μάτια έχουν χαθεί και πάλι στην ομίχλη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: