Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2020

Pe Ta / Πε Τα

Αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας, για να γνωρίσετε αυτούς τους υπέροχους καλλιτέχνες που ζουν ανάμεσά μας!
Υπέροχα άτομα που νιώθω ευγνωμοσύνη που τα γνωρίζω και ... τα λέμε (Pe ta)!
Μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές καθ' όλη τη διάρκεια της καραντίνας.
Και τις μοιραζόμαστε μαζί σας!

https://www.facebook.com/PeTaSayIt/videos/3043847059040446/UzpfSTc1NDY4NjQ5MzoxMDE1ODM1OTUwNjE5MTQ5NA/

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Αθκιάση είναι...

- Να ράφκεις το γύρμαν της στυλ-νάυλον κουρτίνας που έσιει 5-6 χρόνια που κρέμμεται. Αλλά ποιος να κάτσει να μαζοχίζεται με το βελόνι τζιαι τη διάφανη νάυλον κλωστή, ελάλες. Εννοείται ότι εσύ δεν έρεξες το βελόνι ( γιατί με τα γυαλιά της πρεσβυωπίας θωρείς το πολύν το βελόνι ).
- Να σφίγγεις λεμόνια να φυλάξεις χυμό στο θάλαμο, άσχετα με το ότι οι λεμονιές σου εν πάντα φορτωμένες τζιαι έσιει τόσα χρόνια εν τα ελύφτηκες.
- Να κατεβάζεις ούλλα τα κάδρα, να φκαίνεις ως το τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας για να σαπουνίσεις τους τοίχους, ως τζιαμέ που ενώνεται ο τοίχος με το ψευδοττάβανο. Γιατί αν θα κάμεις καθάρισμα που γωνιάς, να εν που γωνιάς.
- Να κάθεσαι να διαβάζεις ένα βιβλίο που τη σειρά "Εγώ και η αδερφή μου η Κλάρα", για παιδιά 6 ετών, γιατί είδες τα στο ράφιν σαν εξεσκόνιζες τζιαι είπες : Μάνα μου ρε! Αρέσκαν πολλά του γιου μου που ήταν δευτέραν δημοτικού.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Τοξοβολία

Επέστρεψα στα γήπεδα σήμερα.
Συγκεκριμένα στο γήπεδο τοξοβολίας.
Είχα αρχίσει πριν 2 χρόνια.
Πέρσι δεν μου βγήκε πολύ καλά.  Είχα γενική κατάπτωση :-)
πέρα των κρυολογημάτων, τενοντίτιδων, κούρασης.
Έτσι, πέρσι τον Νοέμβριο πάτησα pause.
Και σήμερα ξανά το start.
Ήμουν αγχωμένη αυτές τις μέρες.  Είναι κάπως άβολο να επιστρέφω. Σαν να είχα την ανάγκη να δικαιολογηθώ για κάτι που δεν έκανα όπως πρέπει ( σαν να και κάνω και τίποτα όπως πρέπει ).
Το οδήγημα ως εκεί ήταν απόλαυση. Ήταν η επιστροφή στην Ιθάκη. Εκεί που ανοίκει κανείς.
Δεν νιώθω αθλήτρια.  Γνωρίζοντας κι αρκετους αθλητές, τόσο της τοξοβολίας όσο κι άλλων αθλημάτων και παρατηρώντας τη ζωή τους, σίγουρα δεν θα μπορούσα να δώσω αυτό τον χαρακτηρισμό στον εαυτό μου.
Σίγουρα, όμως, είμαι τοξεύτρα.  Είναι κομμάτι της ψυχής μου και της έκφρασης μου. Και της ψυχοσύνθεσης μου και της προσωπικότητας μου.
Αν κάτι δεν μου κάθεται πολύ καλά είναι ο ανταγωνισμός που υποβόσκει στα αθλήματα ( ψώνιο γαρ, που να μπορώ να μπω σε αυτή την ψυχοσύνθεση ) .  Το δούλεψα αρκετά στο μυαλό μου και δεν χρειάζεται να το νιώσω.  Κάνοντας μάλιστα και μια κουβέντα σήμερα στο γήπεδο, διαπίστωσα ότι δεν είναι απαραίτητο.
Φτάνοντας στο γήπεδο, βρήκα τον προπονητή μου, τους συναθλητές μου ( ο αγαπημένος μου πήγε φέτος γυμνάσιο. Φοβερά κοινωνικός κι ατακαδόρος.  Πέρσι που τρέχαμε μες το γήπεδο για να πάρουμε τα βέλη και είπα οκ το παρακάναμε δεν κάνει να τρέχουμε και κουράστηκα κιόλας, μου λέει : Κατάλαβα, είσαι σαν ένα παιδί σε σώμα γριάς !!!! )
Συνειδητοποίησα πόσο έχω συνδεθεί με τα άτομα του γηπέδου! Βρήκα πραγματική χαρά στα μάτια τους! Και σίγουρα κι εγώ ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που τους ξαναείδα.
Το γήπεδο για μένα είναι σαν τα Ηλύσια Πεδία.  Καμιά φορά φαντάζομαι τους αθλητές με λευκά φτερά κι ακούω μελωδίες αγγέλων.
Το άθλημα επιτρέπει την ηρεμία. Συντονισμός σώματος, πνεύματος και ψυχής. Βελτιώνει ο καθένας τον εαυτό του, γιατί  όλα παίζονται στη λεπτομέρεια.  Οι προπονητές μας ακούραστοι συμβουλεύουν.
Έχω θαυμάσει πολλές αξίες αυτόν τον 1 1/2 χρόνο που πήγαινα.  Καλοσύνη, ηρεμία, ομαδικότητα, προθυμία για βοήθεια, πολλά χαμόγελα, καθαρά μάτια. Δύναμη ψυχής και σώματος.
Ξέρω ότι ο κύριος λόγος που αγχώνομαι είναι ότι ο όρος ελεύθερος χρόνος δεν θα καθορίζει τη ζωή μου.  Γιατί ακόμα και τον καιρό που είχα πάρα πολλές υποχρεώσεις και πραγματικά γεμάτες, δύσκολες και εξουθενωτικές μέρες σε όλα τα επίπεδα, ένιωθα ότι όλος ο χρόνος είναι ελεύθερος γιατί δεν είχα σταθερό πρόγραμμα.
Όλα είναι στο μυαλό.  Καιρός να γίνει αυτό το κλικ. Και να φύγει το βέλος για να φτάσει το στόχο του.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Γρίφος 3


ΓΡΙΦΟΣ 3
   Το πιο πολύτιμο αγαθό
    Μες την καρδιά κρυμμένο
   Μόνο με αυτήν ομορφαίνει η ζωή.
Μην τη ξεχνάτε,μεγάλοι και μικροί.
                        
                                                 ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ;



Πόσο με συγκινεί που πολλά παιδιά απαντούν :   Η μαμμά!


Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Ράφι ανάγνωσης - Εύα Ομηρόλη - "Σεισάχθεια"



 
Ένα βιβλίο αγαπημένο.
Κάτι σαν "Ιθάκη" για μένα.
Πάντα επιστρέφω.
Δεν θα πω για την ιστορία.
Νιώθω ότι γράφτηκε για να εκφράσει η συγγραφέας
αυτό το "κάτι" που ήξερε,
 όπως λέει ο Γκαίτε.
Αυτό το "κάτι" αγγίζει τον ψυχισμό μου.
Με μαγεύει.
Μου προκαλεί ευχαρίστηση.
Χάνομαι μέσα στο συναίσθημα
και βουρκώνω.