Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Περπάτημα - Μέρα 34η

Ότι ξεκινάμε με αγάπη και με αποφασιστικότητα δεν σταματά.

Έστω κι αν φαίνεται ότι το ξεχάσαμε...

Ότι το όνειρο έχει αποκοιμηθεί...

Τη μαγική πρώτη μέρα της Άνοιξης... Ή μια άλλη μαγική μέρα, ξυπνάει...

Και παίρνει το δρόμο του...

Αγναντεύει τον κάμπο



Κουνιέται στον άνεμο σαν στάχυ



Μυρίζει σαν μαργαρίτα



Κι αγαπάει παθιασμένα

5 σχόλια:

TwistedTool είπε...

Ομορφκιές!!

Εννα πάω τζιαι γω περίπατο τζιαι θα φέρω φωτογραφίες κάποια που τούντες μέρες :)

ΣΜΙΛΙ ΤΩΡΑ είπε...

Μονο και για το τι αντικρυζεις, το περπάτημα αποκτά διπλή αξία.

Μανα είπε...

αισιόδοξο ποστ. μπράβο. αρέσκει μου

Neraida είπε...

Την ώρα που επέστρεφα από το περπάτημα, πέρα από το ότι είχα ηρεμήσει, πέρασε και ο πόνος στα χέρια μου, σκεφτόμουν όλη αυτή την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας και είναι ικανή να μας φτιάξει τη διάθεση, και είναι εκεί, δίπλα μας, γύρω μας, δωρεάν και την προσπερνάμε κάθε μέρα.

Σήμερα δεν κατάφερα να πάω για περπάτημα και μου λείπει ήδη.

Menelaos Gkikas είπε...

να διαβάσεις το άρθρο που θα κάνω καλό μου, σε καταλαβαίνω απόλυτα, τώρα αλλά κυρίως για το μέλλον ;)