Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Με τον καιρό...

Με τον καιρό μαθαίνει κανείς τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατά ένα χέρι και να αλυσοδένει μια ψυχή.
Μαθαίνει πως αγαπώ δε σημαίνει: στηρίζομαι και ότι συντροφικότητα δε σημαίνει: ασφάλεια..κι έτσι κανείς αρχίζει να μαθαίνει….
Πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και ότι τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις. Και αρχίζει να δέχεται τις ήττες του με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα.
Και μαθαίνει να χτίζει όλες τις διαδρομές του στο σήμερα γιατί το έδαφος του αύριο είναι υπερβολικά αβέβαιο για να κάνεις σχέδια… και κάθε μέλλον μπορεί να μείνει στη μέση.
Μετά από κάποιο καιρό μαθαίνει κανείς πως αν είναι υπερβολική, ακόμα και η ζέστη του ήλιου μπορεί να τον κάψει. Έτσι φυτεύει τον δικό του κήπο και διακοσμεί την δική του ψυχή αντί να περιμένει κάποιον άλλο να του φέρει λουλούδια.
Μαθαίνει κανείς ότι μπορεί πραγματικά ν’ αντέξει, πως είναι πραγματικά δυνατός, πως πραγματικά αξίζει και μαθαίνει και μαθαίνει…με κάθε του μέρα μαθαίνει.
Με τον καιρό μαθαίνεις ότι το να είσαι με κάποιον επειδή σου προσφέρει ένα καλό μέλλον σημαίνει πως αργά ή γρήγορα θα θελήσεις να γυρίσεις στο παρελθόν σου.
Με τον καιρό καταλαβαίνεις πως μόνο αυτός που είναι ικανός να σε αγαπάει με όλα σου τα ελαττώματα, δίχως να προσπαθεί να σε αλλάξει, μπορεί να σου προσφέρει όλη την ευτυχία που επιθυμείς.
Με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι πως αν βρίσκεσαι στο πλευρό κάποιου μόνο και μόνο για να συντροφεύεις την μοναξιά σου, στο τέλος θα φτάσεις να μη θέλεις ούτε να τον βλέπεις.
Με τον καιρό συνειδητοποιείς ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι μετρημένοι και ότι, εκείνος που δεν αγωνίζεται γι’αυτούς, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί πλαισιωμένος μόνο από ψεύτικες φιλίες.
Με τον καιρό μαθαίνεις πως τα λόγια που λέχθηκαν σε μια στιγμή θυμού μπορούν να συνεχίσουν να πληγώνουν αυτόν στον οποίο τα απεύθυνες για μια ολόκληρη ζωή.
Με τον καιρό μαθαίνεις να συγχωρείς αυτόν που το έπραξε, αλλά η συγχώρεση αφορά μόνο μεγάλες ψυχές.
Με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι πως αν πλήγωσες σκληρά ένα φίλο, το πιθανότερο είναι ότι η φιλία ποτέ πια δε θα ξαναγίνει όπως πριν.
Με τον καιρό συνειδητοποιείς ότι, ακόμα κι αν είσαι ευτυχισμένος με τους φίλους σου, κάποια μέρα θα κλάψεις για εκείνους που άφησες να φύγουν.
Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι κάθε εμπειρία που βίωσες με κάθε άνθρωπο είναι ανεπανάληπτη.
«Κανείς μαθαίνει, μαθαίνει και μαθαίνει, κάθε μέρα που περνάει, μαθαίνει».
Ελπίζω πως όπως και σε μένα, αυτά τα λόγια να μπορέσουν να μαλακώσουν λίγο το δρόμο σου.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έδω και λίγο καιρό έχω ανακαλύψει κι εγώ τον Μπόρχες και πραγματικά με αγγίζει κάθε φορά που τον διαβάζω. Κάπου σκέφτομαι ότι μου θυμίζει και λίγο το Coehlo. Δεν ξέρω αν αυτά που λέει τα έχει ο ίδιος βιώσει, αν όντως τα ενστερνίζεται ή αν απλά θέλει να κατευνάσει τον πόνο, να μειώσει την αμηχανία και να χαϊδέψει τ' αυτιά όλων εμάς που έχουμε την ανάγκη να ακούσουμε μια συμβουλή.

Amadruada Karua είπε...

μιλούμε πολλά δυνατή ανάρτηση. Νιώθω την απόλυτα. Τhanx που την μοιράστηκες μαζί μας. Εν τόσο αλήθεια

ruth_less είπε...

Η ζωή δίνει μας ευκαιρίες πολλές... όσα χρόνια ζούμε ερχόμαστε αντιμέτωποι με τόσα και τόσα.

Μακάρι όλοι να μαθαίνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι όσο πιο σύντομα γίνεται στη ζωή μας. Και το "με τον καιρό" να μην σημαίνει προς το τέλος της ζωής αλλά σε χρόνο που μπορεί να εκτιμήσουμε ότι περάσαμε και να ζήσουμε το υπόλοιπο της ζωής όπως πάντα θα οφείλαμε στον εαυτό μας.

miathalassatamatiasu kratagera είπε...

ολη μας η ζωη ειναι ενα συνεχες "μαθημα".η πορεια της ζωης μας ομως δεν πρεπει ποτε να "πηγαινει" περα απο το "ειναι" μας.στα "κυματα" των συναισθηματων που μας προκαλουν οι αλλοι πρεπει να μενουμε ακλονητοι στην ψυχη και στην ουσια μας...με οση πικρα...και με οσο πονο.οι χαρες και οι λυπες πρεπει παντα να "συνυπαρχουν" με αρμονια και οχι να μας "στοιχειωνουν"για μια ζωη...οπως και τα οποια λαθη μας απεναντι στην ζωη και στους γυρω μας.στο κατω_κατω ειμαστε ανθρωποι και οχι μηχανες...και στην τελικη...οσο και οπως ζουμε..."παθαινουμε και μαθαινουμε"!