Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Η απόγνωση της Πηνελόπης - Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Ρίτσος, Η απόγνωση της Πηνελόπης

Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν
τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, - όχι· καθαρά σημάδια:
η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,
ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,
μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,
να μην προδοθεί. Γι’ αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,
είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,
τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,
κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες, στο πάτωμα,
σα να κοιτούσε
νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,
ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της
γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει
με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,
τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο
χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας.



Ένα αγαπημένο ποίημα - παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα - που ταιριάζει με το κλίμα των ημερών.

2 σχόλια:

ruth_less είπε...

Συνταρακτικό..
Τουλάχιστον η προσμονή να είχε μια γλυκειά ανταμοιβή... Δεν συμβαίνει συχνά, το ξέρω.

Ημέρα ποίησης σε μια πραγματικότητα πεζή... Καλοδεχούμενη :)

Καλό υπόλοιπο μέρας... για όλους

miathalassatamatiasu kratagera είπε...

ενα ταξιδι προσμονης και ονειρων...η ελπιδα να διαμορφωνει το αυριο και να δινει μια μορφη της εικονας περα απο την πραγματικοτιτα...και οταν αυτη ερθει αληθινη και μη αναστρεψιμη εμεις να την βλεπουμε καταματα και μεσα σε ολα...να αναρωτιομαστε σε τι ελπιζαμε και σε τι προσδοκουσαμε...σε αυτο και για αυτο που εχουμε τωρα μπροστα μας...η αυτο που η ελπιδα της προσμονης δημιουργισε????????????