Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Μεταξοσκώληκας

Όταν ήμουν μιτσιά αναγιώνναμεν μεταξοσκώληκες σπίτιν της γιαγιάς μου.
Εβάλλαμεν έναν μεγάλον τσέστον τζιαι εγεμώναμεν τον με φύλλα συκαμιάς.
Είχαμεν μια συκαμιάν στην αυλή του δημοτικού τζιαι εμαζεύκαμεν φύλλα.
Πάνω εβάλλαμεν τους μικρούς μεταξοσκώληκες.
Συνήθως εδίαν μας τους καμοιά συγγένισσα.
Ήταν της μόδας τότε να εκτρέφουμεν.

Συνήθως εφοούμουν ούλλα τα έντομα, τις κατσαρίδες, τις αράχνες.
Μα τούτα τα ζωάκια ήταν όμορφα. Έπιανα τα στο σιέριν μου.
Θυμούμαι ακόμα το άγγιγμα στο δέρμα μου.
Το άσπρο δέρμα τους που ήταν φιλόξενο κι όχι αηδιαστικό.
Μεγάλωναν.
Έτρωγαν με όρεξη.
Θυμάμαι το στόμα τους να ροκανίζει αχόρταγα τα φύλλα.
Να μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα.

Κι ερχόταν ο καιρός που γίνονταν κουκούλι.
Έμπλεκαν με το σάλιο τους γύρω γύρω απο τον εαυτό τους.
Φυλακίζονταν.
Ασφάλεια.
Σπίτι.
Φυλακή.
Μετάλλαξη.
Θάλαμος.

Και περιμέναμε.
Χαζεύαμε τα κουκούλια να μεγαλώνουν.

Κάποια τα μαζεύαμε και τα οδηγούσαμε σε το θάνατο.
Για να χρησιμοποιήσουμε το κουκούλι.
Να φτιάξουμε κάδρα.
Το μετάξι.

Κάποια άλλα τρυπούσαν το κουκούλι κι έβγαιναν έξω.
Πεταλούδες με άσπρα φτερά.
Περίεργα, σχεδόν βαρετά φτερά.


Σήμερα τρύπησα το κουκούλι μου.
Δυο και μισός μήνες μετάλλαξης.

Αύριο βγαίνω πάλι έξω.
Στον κόσμο.

Δοκιμάζομαι.
Δοκιμάζω τα νέα μου φτερά.

Κάνε θεέ μου να μείνουν άσπρα και όμορφα και να ζήσω.

7 σχόλια:

ruth_less είπε...

Πολύ όμορφη η ανάρτηση σου Νεράιδα μου! Σου εύχομαι όμορφα πετάγματα με τα νέα σου φτερά... να έχεις για οδηγό σου το φως και τις μυρωδιές των ανοιξιάτικων λουλουδιών... Φιλιά πολλά :)

Διάσπορος είπε...

Στην αρχή εν λίο βρεμένα τα φτερά, κάτσε στον ήλιο
να στεγνώσουν, τζιαι μετά δώστου προς τον ουρανό. Έσιει λουλούδια να τρυγήσεις, ήρτεν η άνοιξη.

ρίτσα είπε...

εγώ τους είχα για πετσ!

ποτέ δεν κατάφερα όμως να γεννηθούν τα αυγά την επόμενη χρονιά.μάλλον δεν τα φύλαγα καλά

καλή αρχή πεταλουδίτσα

strovoliotis είπε...

Καλή πτήση στον ανοιξιάτικο ουρανό!

Neraida είπε...

Καλημέρα :-)

Η χτεσινή πρώτη μέρα πήγε... καλούτσικα. Ξεκίνησε ήρεμα, παραγωγικά, τελικά η μνήμη μου Δουλεύεις Ακόμα! wow!!!

Είχε τη δυσκολία της....
Το σύμπαν μου έφερε μπροστά μου την επιθετικότητά μου.... όλα εκείνα που "αφήνω" πίσω.

Την έκφρασα σαν συμπόνοια σε ένα άτομο που πονάει, έστω κι αν η λέξεις και το ύφος είχαν επιθετικότητα.

Θα βρω τον τρόπο σιγά.. σιγά... Να στεγνώσουν τα φτερά και θα πετάξω ψηλότερα....

Φιλιά πολλά σε όλους σας!

Neerie είπε...

αχ ίντα ωραία εικόνα! θέλω τζι εγώ!
καλά πετάγματα, τζι έγλεπε που τα δίκτυα! :)

Neraida είπε...

Έλα να πετάξουμε μαζί αφού θέλεις.

Εθθύμησες μου τούτον το τραγούδι:

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Μπίνης
Άλλες ερμηνείες: Ελένη Βιτάλη

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ' επτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι