Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Θες λίγο μέλι;






Θες λίγο μέλι;

Θες λίγο μέλι; Είναι πολύ γλυκό και νόστιμο.
Σε σένα μιλάω. Μην με κοιτάζει τόσο παράξενα.
Ωραία. Ευτυχώς που σταμάτησες να περπατάς και μου δίνεις λίγη σημασία.
Μη με κοιτάζεις σαν να είμαι ένα αξιολύπητο πλάσμα. Έχω δυνατά χέρια και μπορώ να σηκώσω το δοχείο με το μέλι.
Ξέρεις, δεν μπορώ να το αφήσω αν δεν βρω κάποιον που να θέλει το μέλι μου. Και μαζί κι εμένα.
Δεν το έφτιαξα μόνη μου, όχι. Ούτε τρύγησα κάποιο μελίσσι.
Το φέρνω από πολύ μακριά. Από πολύ ψηλά Ο παππούλης μου το έδωσε, δεν θυμάμαι όμως πότε. Έχει πολλά χρόνια. Ίσως 10, ίσως χίλια. Δεν ξέρω καλά τα μαθηματικά.
Γιατί με κοιτάζεις πάλι έτσι παράξενα;
Τα μάτια σου γέμισαν με απορία.
Α… Θα αναρωτιέσαι φαντάζομαι πως με λένε.
Δεν έχω όνομα ακόμα. Μπορείς να μου χαρίσεις εσύ όμως αν θέλεις.
Θες λίγο μέλι;
Διστάζεις να απαντήσεις.
Με το δίκιο σου!
Έλα κάθισε εδώ στο βράχο και θα σου πω.

Έρχομαι από πολύ ψηλά. Από τη γη που ζούνε οι αγέννητοι άγγελοι. Δεν είναι ακριβώς γη σαν τη δική σας. Είναι μαλακιά και βουλιάζουμε μέσα της.
Δεν τελειώνει. Όσο μακριά και αν περπατήσουμε, πάντα υπάρχει κάτω από τα πόδια μας. Έχουμε πάντα μαζί μας ένα βάζο με μέλι. Αυτό το βάζο κάποτε μεγαλώνει και αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρκετό για να χαρίσουμε σε δυο ανθρώπους. Ναι, συνήθως τουλάχιστον δυο. Σε αυτούς που θέλουν λίγο μέλι.
Ερχόμαστε κάτω στη Γη σας και αρχίζουμε να ψάχνουμε. Πολλές φορές είμαστε τυχεροί και βρίσκουμε μια γυναίκα και έναν άντρα που μας θέλει.
Ρωτάμε : Θες λίγο μέλι;
Και αυτοί απαντάνε: Ναι! Θέλουμε πολύ να έχουμε λίγο μέλι.
Τότε, δίνουμε το βάζο με το μέλι κι αυτοί μας δίνουν για αντίδωρο, ένα σώμα.
Και γινόμαστε και εμείς άνθρωποι! Γινόμαστε παιδιά.

Κάποιοι βέβαια δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται. Μόλις πάρουν το μέλι, ψάχνουν στις τσέπες τους να βρουν λεφτά να μας πληρώσουν. Μα που να μας βρούνε; Και μετά, όταν γεννηθούμε και γίνουμε παιδιά, νομίζουν ότι αυτοί μας έφτιαξαν, ότι είμαστε δημιούργημά τους.
Κάποιοι από αυτούς κρατάνε το μέλι και το απολαμβάνουν με αγάπη. Κι έτσι, παρόλο που νιώθουν ότι είμαστε κτήμα τους, μας συμπεριφέρονται αρκετά καλά.
Κάποιοι άλλοι που πήραν το μέλι επειδή μας λυπήθηκαν ή επειδή ήθελαν να το αγοράσουν το αφήνουν εκεί στο πάνω ράφι της αποθήκης χωρίς καν να το αγγίξουν.
Είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που λαχταρούν το μέλι μας. Μόλις το πάρουν στα χέρια τους, αρχίζουν να το δοκιμάζουν και δεν μπορείς να φανταστείς τη χαρά τους. Τα πρόσωπά τους λάμπουν. Τα μαλλιά τους γίνονται λαμπερά. Τα μάτια τους, τα πιο γλυκά του κόσμου.
Το ξέρεις, όμως, ότι υπάρχουν και εκείνοι που μπορούν να δουν; Μπορούν να αναγνωρίσουν το αγγελάκι στο πρόσωπό του βρέφους που κρατάν στα χέρια τους σε λίγους μήνες. Και είναι πολύ συγκινημένοι. Ξέρουν ότι κρατάν στα χέρια τους ένα βρέφος που είναι δικό τους, χωρίς να είναι κτήμα τους. Είναι μικρό και ανυπεράσπιστο και θα το βοηθήσουν και θα το μεγαλώσουν χωρίς να παραπονεθούν. Γιατί να παραπονεθούν για μια ευλογία που τους χαρίστηκε τόσο απλά, όπως θα τους χάριζε κάποιος ένα βάζο μέλι; Μια ευλογία που θα τους κάνει να δέχονται, να κατανοούν, να σέβονται. Να δουν πέρα από τον εγωισμό και το προσωπικό τους συμφέρον.

3 σχόλια:

ruth_less είπε...

Κανονικά ο κόσμος θα έπρεπε να γινόταν ομορφότερος μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν τα παιδιά... πόσο μάλλον οι γονείς και όσοι έχουν στη φροντίδα τους παιδιά θα έπρεπε να μεταμορφώνονται και να εκτιμούν αυτό το θείο δώρο που τους εμπιστεύεται ο Θεός για να το αγαπήσουν... Δυστυχώς, οι έννοιες "κανονικά" και "πρέπει" δεν ισχύουν... το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας.

Πάντοτε λέω Νεράιδα μου, ότι τίποτα δεν μας ανήκει και τίποτα δεν είναι δεδομένο, αλλά ότι έχουμε μας έχει χαριστεί και με την ίδια ευκολία μπορεί να μας αφαιρεθεί... έτσι ίσως εκτιμούμε περισσότερο τις Στιγμές της ζωής. :) Καλό σου βράδυ.

Μενελαος είπε...

Καλή μου Νεράιδα, αγαπημένη μου Όλγα, πολύ μου άρεσε και με ταξίδεψε σήμερα το κείμενό σου. Μου θύμισε εκείνη την άγρια Θεία ομορφιά των αγγέλων και των χωριατόπαιδων που ανακάλυψαν τη φιλοσοφική λίθο. Πολύ όμορφη επίσης η φωτογραφία σου, αιολική γη. Αλήθεια, θυμάσαι την Αιολική Γη όταν ήσουν μικρούλα στην τηλεόραση? Θες να χαθείς μέσα στα στάχυα?? Είσαι το χωριουδάκι μου εσύ και πολύ θέλω να σε φροντίζω και να σε αγαπώ. Καλό σου βράδυ καλή μου!!

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα ruth_less μου :-)
Ναι, πρέπει να εκτιμάμε τις Στιγμές. Γιατί είναι ίσως το μόνο που έχουμε. Έτσι, είναι καιρος να αγκαλιάσουμε όλα όσα έχουμε μέσα μας, να "βρούμε το παιδί" όπως λένε κάποιοι...

Μενέλαέ μου!!!
Σ' αγαπάω πολύ!
Θα πάω σήμερα να αγοράσω παπουτσάκια για το κοριτσάκι στην εικόνα. Θα έρθεις να μου τα φορέσεις;;;;

Δεν θυμάμαι την Αιολική Γη... ίσως να μην την έβλεπα.
Ήμουν ένα χωριατόπαιδο όμως που έτρεχε όλη μέρα μέσα στα στάχυα... Μου έλειψαν αυτές οι στιγμές....

Νεράιδα