Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Λευκή Καρδιά


Κάποτε είχε φτερά.
Πετούσε ελεύθερη ψηλά στα σύννεφα.
Με ακολουθούσε όπου κι αν πήγαινα.
Μου έστελνε στάλες βροχής ντυμένες με τα φιλιά της.

Διάβαινα άκαρδη την παραλία.
Η θάλασσα ξεσπούσε στα πόδια μου
κι ένα βουητό μ' ακολουθούσε.

Κάποτε την κάλεσα κοντά μου.
Μα δεν ερχόταν. Φοβότανε την μοναξιά.
Και τότε ανακάλυψα τον Θησαυρό μου.
Ξάπλωνε σε ένα απαλό βισσινί μαξιλάρι.

- Θες να κρατήσεις την καρδιά μου;

- Θέλω για πάντα.

Κι αυτή φτερούγησε, προσπέρασε τον γλάρο,
του χάρησε τα πουπουλένια φτερά
και τυλίχτηκε στην αγκαλιά του Θησαυρού μου.

Ένα λιοντάρι ήρθε.
Πήρε τον Θησαυρό στα δόντια του μαζί με την καρδιά μου.

Κι αυτή δραπέτευσε και κρύφτηκε ξανά.

Μα δεν τη βρίσκω αυτή τη φορά.

Τ' αηδόνι μου το είχε πει ψυθιριστά.
Αυτή τη φορά άλλαξε χρώμα η καρδιά.

Ολόλευκη έγινε σαν γάλα.

Κι αν θέλω να την έχω ξανά
τρυφερά κι απαλά να χορτάσω το γάλα από ψηλά.


Ψάχνω στάλες γάλα από τη θύμισή μου,
το γέλιο σου το φωτεινό,
Ένα σμαράγδι πέρα απ' τον ωκεανό,
μια τούφα χαίτη απ' τη ψυχή σου,
και φως απ' το τόξο την αυγή.

Θαναι η καρδιά ολόδικη μου, λευκή και δυνατή.

3 σχόλια:

Διάσπορος είπε...

Θα τη βρείς. Θα δείς. Γύρεψε την, κάλεσε την. Συχχώρα την. Θα έρθει. Έν εφυε. Μόνο κρύβεται.

Neraida είπε...

Είναι έξω από μένα όμως. Την νιώθω κάπου εκεί γύρω.
Έν έρκεται ακόμα.

Εν καλομαθημένη.

θέλει αφράτα πούπουλα, τρυφεράδα και στοργή.

Θα της ετοιμάσω το χώρο της και θα έρθει.....

heron είπε...

Mellonamin, cormlle naa yassen raa.

Manka lle merna, ta tuluva a'lle.

(Συγχώρα τυχόν λάθη...ακόμα μαθαίνω ;-))