Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

10 λεπτά

Έχω δέκα λεπτά για να γράψω αυτό που νιώθω σήμερα.
Να εκφραστώ, να αδειάσω.

Άγχος, στρεςς, απογοήτευση, θυμός, νεύρα.

Έκαναν την καρδιά μου να σφιχτεί σήμερα και φοβήθηκα.

Ευτυχώς το σύμπαν, ο φύλακας άγγελος μου έστειλαν αγάπη.

Και ηρέμησα.

Απογοήτευση;;;

Λάθος λέξη διάλεξα.

Ρίσκο.

Έπαιξα κι έχασα.
Ρίσκαρα και έδωσα και πήρα.

Ακολούθησα ένα χάρτινο μονοπάτι κι έφτασα στο αδιέξοδο.

Δεν ειναι αδιέξοδο όμως.

Είναι φυσικό τέλος.

Απλά είναι διαφορετικό από αυτό που θα ήθελα.

Από αυτό που θα έφτιαχνε το Δικό μου Μυαλό.

Εγωισμός.

Τελικά αποδέχεσαι ή απορρίπτεις την πραγματιότητα;

Αγαπάς ή αδιαφορείς για τους ανθρώπους;

Τους βάφεις ή όχι με τα δίκά σου χρώματα;

Τα χρώματα της μάχης και της φυγής;

Φευγάτη.

Φευγάτοι.


Φεύγουν.

Φευγάτοι.

Φευγαλέοι.

Φεύγουν.

Φέγγουν.


κι υπόλοιπο 7 λεπτά ζωής....

3 σχόλια:

Διάσπορος είπε...

30% σκέψη
70% πράξη.


Πάεις καλά!

Neraida είπε...

Και τι πράξη, διάσπορε!!

Γρήγορο περπάτημα μέσα στους δρόμους για μιαν ώραν. Επέρνουν τζιαι κάπου που ήταν θεοσκότεινα τζια αθθυμήθηκα τες βόλτες σου στα δάση.

Εβοήθησεν η κίνηση τζιαι ελευθερωθήκαν τα δάκρυα.

zinaa kapa είπε...

κόρη μου
αμα δεκα λεπτα μονο
εγραψες τες σκεψεις σου
τζιε ξιφουσκωσες...
επολλά καλα!!!!

καλη μου νεραιδα,
το γραψιμο σου
και η εκφραση σου
μου αρεσαν πολυ....

νασε παντα καλα..
και καλο βραδυ ναχεις