Λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί ΚΣΠΝΒ ( 2016 )

Προκηρύξεις Διαγωνισμών

19 Αυγούστου - Ανάμνηση

Χωρίς στυλό και μολύβι.
Χωρίς χαρτί ούτε καν σώμα
να μπορέσω να χαράξω στις γωνιές του
την αγάπη μου.
Μ' ένα άψυχο κινητό στο χέρι,
Ένα φλιτζάνι καφέ να με ζεσταίνει,
σ' ένα Σπιτάκι Ονείρων,
ταξιδεύω στη στιγμή κι αναρωτιέμαι,
γιατί υπάρχω, αν αξίζω.
Αν με θες στο πλάι σου,
ή την καρδιά σου ραγίζω.
Μα ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο,
τα μάτια σου που λάμπουν,
το μελωδικό ψιθύρισμα,
κι η ελευθερία στα μαλλιά μας,
με ανυψώνουν.
Και πετώ στης αυγής το ροζ,
των ματιών σου το γαλανό,
στη σοκολατένια σου γεύση,
στο ανύπαρκτο αύριο,
στης ζωής μου το χτες.
Όνειρο κι αν ήτανε
της ψυχής πόθος,
λατρεία μαγεμένη.
Τώρα είμαι εδώ,
Ελεύθερη κι Ευτυχισμένη.

Φευγάτοι.

Λες ότι μεγαλώνεις,

και σκληραίνεις,

και κουμαντάρεις τη ζωή.

Λες πως δεν σε εκφράζουν τα γλυκανάλατα πια.

Πως μια λέξη δεν είναι αρκετή για να σε συνεπάρει.

Λες πως όλοι έρχονται κι όλοι φεύγουν.

Και δεν σε πειράζει πια.  Το θεωρείς απόλυτα φυσιολογικό.

Κι έρχονται οι στιγμές και φεύγουν.

Και λέω θα φύγει και η δική μας κάποτε.

Δεν θα έχουν σημασία ούτε τα νεραϊδίσματα.

Ούτε τα όνειρα, ούτε οι δυσκολίες.

Δεν σου το κρύβω πως κάποτε μας φαντάζομαι στα ογδόντα μας.

Να κάνουμε βόλτες και να αναλύουμε τους εαυτούς μας.

Να μάθουμε κι άλλα. Ποτέ δεν είναι αρκετά.

Κι ας μην τα αντέχουμε. Κι ας μην μας αντέχουν οι άλλοι.

Κι έρχεται η αλήθεια. Και δεν φεύγει.

Με κοιτάει κατάματα.  Μου αγγίζει τη ψυχή.  Μου ψιθυρίζει στο αυτί.

Μου θυμίζει πια πραγματικά είμαι.  Κι ας θέλω να το ξεχάσω.

Μου χαϊδεύει τρυφερά τα μαλλιά κι ας κάνω να τραβηχτώ.

Έρχεται η αλήθεια.  Πάντα με ακολουθεί.

Με πιάνει από τους ώμους και με ταρακουνά.

Μου κρατάει σφικτά το χέρι να μην κρυφτώ πίσω από τα σύννεφα του πόθου.

-         Ελευθερώσου, φωνάζει.

Τα δάκρυα γεμίζουν τα μάτια.  Οι φόβοι τρέχουν σαν τρελοί να επιβάλουν την ύπαρξή τους.

Κι εσύ πετάγεσαι. Με αρπάζεις και τρέχουμε. Μακριά από φόβους. Μακριά από αλήθειες. Μακριά από ψέματα. Από τον πόνο. Τη δίψα. Τα όνειρα. Τις επιθυμίες.  Τα σχέδια. Τα χρώματα. Τις μουσικές. Τα χάδια. Τις σκηνές.  Τη γη. Τα φεγγάρια. Τα άστρα.

Εκεί στο κενό, πάλλεται η ψυχή μας. Αιώνια!

Λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί ΚΣΠΝΒ 2015

Λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού Βιβλίου 2015

Παρουσίαση βιβλίου : Ως Αληθώς - Η ζωή της Χαρίτας Μάντολες

Παρουσίαση βιβλίου "Καζάνι" - Μαρίας Α. Ιωάννου

Παύση

Το Σάββατο ήταν μια μέρα που ουσιαστικά δεν είχα τίποτα να κάνω.
Ξύπνησα αργά, χαλαρά, τεμπέλιασα.
Συγύριζα λίγο, καθόμουν λίγο, μαγείρεψα για μένα, διάβασα ένα βιβλίο. Ήταν μια μέρα, χωρίς ουσιαστικό νόημα, πέρα από το απλά να υπάρχω.
Δεν μίλησα σχεδόν σε κανένα, πέρα από την κοπέλα στο βιβλιοπωλείο, όπου έπρεπε να πάω για να πάρω ένα δωράκι.

Η αλήθεια, από τον Γενάρη, παραμιλώ πως περιμένω το καλοκαίρι.
Ταλαιπωρήθηκα με πολλά μικρά φέτος.  Είναι και που μεγαλώνω και μικραίνουν οι αντοχές ( μακάρι να ήταν ανάποδα ).
Έτσι, ανυπομονούσα να ηρεμήσω, να χαλαρώσω! Απλά!

Και καμιά φορά όταν αυτό που περιμένουμε, έρθει, νιώθουμε περίεργα. Κι άβολα. Επειδή, αλλιώς το βιώσαμε στο μυαλό μας, αλλιώς το βιώνουμε στην πραγματικότητα.

Αν θα περιέγραφα με μια εικόνα το αίσθημα θα ήταν σαν να αιωρούμαι.  Σαν να έκανα πράγματα αλλά δεν ήμουν εδώ.  Χαμένη στα πλαίσια του χωροχρόνου.

Έχω ανάγκη για να ζήσω ήρεμες μέρες, χωρίς να έχουν στόχο, ούτε πρόγραμμα.

Δεν σου κρύβω ότι νιώθω μια ανασφάλεια.  Σαν να κατεβαίνω από ένα αυτοκίνητο για να ξαποστάσω και σκέφτομαι ότι ίσως να μην το βρω μετά.  Καμιά φορά η παύση γίνεται συνήθεια.  Και ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Ελπίζω η πέτρα που θέλει να κυλά να μην χορταριάσει :-)