Συμπεριφορές/Διαγώνισμα

Κουβαλούμε μέσα μας συμπεριφορές που έχουν γίνει ασυναίσθητη συνήθεια.

Μια τέτοια συνήθεια είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις διαφορές μου με ένα συγγενικό πρόσωπο.

Συνήθως η αντίδρασή μου είναι άκρως επιθετική. Είτε με απότομο τρόπο και λέξεις,
είτε με "ιπτάμενα αντικείμενα" ( τι τα έχουμε τα ραβδάκια ε; ), είτε με παθητική επιθετικότητα ( μ' άρεσε ο όρος. Τον περιγράφει άψογα η cake στο blog της).

Σήμερα, σε μερικά λεπτά, έχω "διαγώνισμα".
Είπα να δοκιμάσω να διαχειριστώ την κατάσταση.
( στραβάρα μου χιχιχιχι )

Πως;
Δεν έχω ιδέα.

Όλοι οι τρόποι που έχω σκεφτεί μέχρι τώρα εδώ και μια βδομάδα που με προβληματίζει το θέμα, καταλήγουν σε επιθετικότητα.

Το μόνο που μου έμεινε να κάνω είναι την ασκήση ηρεμίας που έχω μάθε τελευταία.
Εύχομαι ο Εαυτός να δεηθεί να μου εμφανίσει την ποθούμενη λύση...

Αλλιώς θα μετρήσω τα ποτήρια που θα σπάσω και θα σας ενημερώσω.

Good Luck to me.

Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά να έχουμε, αγαπημένα μου παιδιά :-)

Εύχομαι υγεία, αγάπη, φως, ευτυχία!

Ήσουν φρόνιμο παιδί φέτος;

Ήρθε ο Άγιος Βασίλης κοντά σου;

Εμένα μου έφερε ένα ... ξυπνητήρι...

Έχω την εντύπωση... ότι κάτι ήθελε να μου πει :-)


Φιλιά πολλά!

άτιτλο

Χρειάζομαι να γράψω.
Δεν μπόρεσα να διαλέξω θέμα.
Έχω βουρκωμένα τα μάτια από ένα κείμενο που διάβασα.
Σκέφτηκα να γράψω για το δάκρυ μα μετάνιωσα.

Δεν έχω θέμα.

Όύτε λέξεις να περιγράψω το συναίσθημα ή την κατάστασή μου σήμερα.

Δεν έχω λέξεις καθόλου.
Περνά η μέρα πολύ σιωπηλά.

Το μόνο που σκέφτομαι είναι να έρθει η ώρα να κοιμηθώ.
Όχι για να ξεκουραστώ...
Μα για να περάσει αυτή η μέρα.

Η ομίχλη του πρωινού φαίνεται κούρνιασε στη σκέψη και το μυαλό μου.
Δεν έχω κέφι να φυσήξω να καθαρίζει το οπτικό μου πεδίο.

Προτιμώ την ομίχλη, τη σιωπή, το ντροπαλό δάκρυ και το βούλιαγμα στον καναπέ μου....

4 μέρες

Τέσσερεις μέρες ήταν αρκετές για να ηρεμήσω. Δεν χρειάζομαι πολλά.
Να ξυπνήσω ότι ώρα θέλω.
Να προγευματίσω με την ησυχία μου.
Να χαρώ τα παιδιά μου.
Να παίξουμε επιτραπέζια από το πρωί-ξημέρωμα.
Να φορώ όλη μέρα παντούφλες.
Να καθαρίζω χαλαρά το σπίτι μου.
Να μαγειρεύω.

Όλη αυτή η διαδικασία με κάνει να νιώθω.
Να νιώθω άνθρωπος. Κι όχι μηχανή "παραγωγής χρημάτων" όπως εύστοχα
ανάφερε ένα ομιλητής σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Είναι τόσο απλό το να είμαι καλά.
Να νιώθω υγιής κι ευτυχισμένη.

Κι όμως..... βουλιάζω στην ρουτίνα της καθημερινότητας.

Αυτό το "πρωινό ήρεμο ξύπνημα" προσπαθώ να το βρω σε υποκατάστατα.
Σε πράγματα που μου αρέσουν.
Σε ασχολίες, χόμπυς, στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα.

Μα... είναι απλά υποκατάστατα.

Να ξυπνώ ανθρώπινα. Να ανοίγω το παραθύρι και να κοιτάω τον ουρανό,
να βλέπω τα πουλιά, να καμαρώνω τη λεμονιά μου, το καταφύγιό μου.
Να νιώθω κομμάτι της φύσης. Χαλαρά. Ήρεμα.

Θέλω τόσο πολύ να κρατήσω αυτή την ηρεμία.
Να μπορέσω να την χωρέσω στα 5 λεπτά που έχω κάθε μέρα για να ξυπνήσω
πριν αρχίσω το τρέξιμο.

ΘΕΛΩ πολύ να το κρατήσω!

Σε παρακαλώ Θεέ μου δώσε μου φώτιση!

Καλά Χριστούγεννα

Εύχομαι το Φως της Αγάπης να μας πάρει στην αγκαλιά του!

Καλά Χριστούγεννα!

Αναδύομαι

Κακές συνήθειες. Βαθιοί δεσμοί με το παρελθόν. Ενστικτώδεις αντιδράσεις δεμένες με κώδικες σκαλισμένους στα κύτταρα μας. Τρελοί αστρολογικοί συνδυασμοί που μας οδηγούν στο να δινόμαστε! Ρέω στο ποτάμι της ζωής αφήνοντας στο πέρασμά μου δάκρυα. Κομμάτια υγρά του εαυτού μου. Σημάδι ότι πέρασα από εδώ.
Έζησα. Γέλασα. Έκλαψα. Σημάδια παντού. Να μην ξεχάσω. Να μην ξεχαστώ. Δίνομαι με πάθος, ζωγραφίζω με το χρώμα της καρδιάς τα βότσαλα και ομορφαίνω τις πέστροφες με το άγγιγμά μου.
Μέχρι που φτάνω στη θάλασσα και χάνομαι. Έχω ήδη δοθεί ολοκληρωτικά και δεν έχει μείνει παρά ο αφρός της ψυχής μου που παρασύρεται από το κύμα στην τεράστια μοναχική αγκαλιά της θάλασσας. Φτάνει στο βυθό, στα σκοτάδια του νου, ψάχνοντας αδιάκοπα την ανασυγκρότηση.
Χάνομαι στην άβυσσο των ψευδαισθήσεων, αναμετριέμαι με το άπειρο, ντύνομαι το χάδι ενός αόριστου Θεού και γεννιέμαι ξανά στο αφρισμένο πέλαγος.
Αναδύομαι!
Φτάνω στη χρυσαφένια αμμουδιά.
Με περιμένεις…
Απλώνεις το χέρι. Με κοιτάς. Μεθάω απ΄ την γλύκα των ματιών σου. Αφήνομαι στα χέρια σου. Με στεγνώνεις με τις αχτίδες του ήλιου. Με χτενίζεις με αρωματισμένα στάχυα. Στολίζεις το δέρμα μου με το χαμόγελό σου.
Στέκομαι όρθια και δυνατή ξανά! Δίπλα σου! Στη γη μας! Κρύβω ένα φιλί στα χέρια μου και στο χαρίζω.
Δίνω ξανά χωρίς να δοθώ. Χωρίς να αφανιστώ στην μελαγχολία του έρωτα.
Ο ήλιος ζηλεύει το φως της αγάπης μας. Η θάλασσα λαχταρά το χρώμα των ματιών σου, κι ένας γλάρος χαμογελά αναγνωρίζοντας την ελευθερία της αγάπης μας. Αφήνει ένα λευκό φτερό στην αγκαλιά μας. Το σύμβολό μας.

Εκείνη η κυρία....

Μπήκα στην αίθουσα του θεάτρου. Ανυπομονούσα να απολαύσω το μπαλέττο... την κοιμωμένη καλλονή. Κρατούσα το εισητήριο στα χέρια. Θυμόμουν τη θέση.
- Μια θέση σε παρακαλώ, είχα πει στον εισπράκτορα πριν λίγες μέρες.
- Χμμμ που να σε βάλω... Να μια εδώ στη σειρά 10 στη γωνιά.

Ενόχλησα λίγο και πέρασα στην γωνιά.
- Καλησπέρα, είπε εκείνη η κυρία.
- Καλώς την...
- Καλησπέρα απάντησα κι έμεινα να την κοιτώ.

Ήταν γύρω στα 70 ίσως και περισσότερο. Τα γκρίζα μαλλιά της ήταν πιασμένα πίσω. Συγυρισμένα. Φορούσε ένα καφέ ταγέρ και στο λαιμό είχε ένα λουλουδάτο καφέ-πορτοκαλί σάλι. Τα γυαλιά της έδιναν ένα σοφιστικέ στυλ στο πρόσωπό της.

- Έχεις έρθει παρέα με την κοπέλα που πέρασε στην μπροστά θέση; ρωτούσε και με κοίταζε σαν 5χρονο κοριτσάκι.
- Όχι, της είπα. Ήθελα να απολαύσω το θέαμα και ήρθα μόνη.

Πιάσαμε την κουβέντα. Τελικά η συναξιοδότηση ίσως να μην είναι και τόσο ήρεμη εποχή να ζήσει κανείς. Γεμάτος ο χρόνος της σαν το δικό μου. Υποχρεώσεις, καθημερινότητα, ρουτίνα και χίλιες δυο απασχολήσεις για να καλύψει την άδεια αγκαλιά.

- Μένω μόνη μου, μου είπε, κι έτσι όλο στο τρέξιμο είμαι. Να μην βαριέμαι....

Την κοιτούσα. Έμοιαζε τόσο γνώριμη αν και δεν την είχα ξαναδεί στα σίγουρα.

Το θέαμα άρχισε. Απορροφηθήκαμε. Οι χορευτές μας μάγεψαν. Σαν νεράιδες.
Θυμήθηκα πάλι τον Κούντερα.

- Η τέχνη του χορευτή είναι η ζωή του.

Τα σώματα δεν ήταν σώματα. Μεταμορφώθηκαν σε έργα τέχνης. Λες και τα σκάλισε το χέρι ενός ακούραστου γλύπτη. Λες και τα χαμόγελα ήταν ζωγραφισμένα με μαεστρία από την τόσο γλυκιά ζωγράφο.

Η κοιμωμένη καλλονή μας ταξίδεψε στο όνειρό της.

Άραγε πόσες καλλονές κοιμούνται ακόμα στη ψυχή μας; Πόσα χτυποκάρδια έχουν σταματήσει στο τσίμπημα μιας βελόνας;

Ο χρόνος σταμάτησε. Κοιμήθηκα μαζί με το βασίλιο για 100 χρόνια.

Κι όταν ο πρίγκηπας φίλησε τη βασιλοπούλα, ξύπνησα.

Έφτιαξα τα γυαλιά μου, ίσιωσα το καφέ-πορτοκαλί σάλι στο λαιμό μου, πήρα τη βαριά τσάντα μου και έσυρα τα πόδια μου σιγά σιγά για το σπίτι.