Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Θεατρικό έργο "Εκτός Σύνδεσης" - Παραστάσεις

 
Με μεγάλη χαρά σαν ενημερώνω ότι το
 
Εφηβικό θεατρικό εργαστήρι Πολιτιστικού Φορέα Ευρύχου
 ανεβάζει το θεατρικό έργο
 

"Εκτός Σύνδεσης"

 
Συγγραφείς:  Μαρίνα Μάστρου
και          Όλγα Ρουβήμ
 
Μέσα στα πλαίσια των εορτασμών για τα 50χρονα της
Ένωσης Θεατρικών Συγγραφέων Κύπρου ( ΕΘΣΚ).
 
Το έργο είχε πάρει το 1ο Βραβείο
στον 1ο Διαγωνισμό συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου για παιδιά,
τον οποίο διοργάνωσε το Μεσσηνιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο ( ΜΕΘ ) το 2014.
 
Το έργο θα ενδιέφερε έφηβους κι ενήλικες μιας και το θέμα του έχει να κάνει
με τους κίνδυνους χρήσης του διαδικτύου και την οικονομική κρίση.
 
Παραστάσεις :
Κυριακή, 29/4/2018, στις 7:00 μ.μ. 
Αίθουσα πολλαπλής χρήσης λυκείου / γυμνασίου Σολέας
 
Τετάρτη, 13/6/2018, στις 8:00 μ.μ.
Μικρό αμφιθέατρο Δήμου Ιδαλίου
 
Είσοδος Δωρεάν
 

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Ομάδα.

Είχαμε συναντηθεί πριν ενάμιση χρόνο σε μια ομάδα.  Σκοπό είχε την συζήτηση και την ανάπτυξη των μελών της, καθαρά σε εσωτερικό, ψυχολογικό επίπεδο.  Τον συντονιστή τον είχα δει ακόμα μια φορά σε μια παρόμοιου τύπου εκδήλωση.  Μαζευτήκαμε 4-5 άτομα, αν θυμάμαι καλά. Δέσαμε με την πρώτη. Ήταν φανερό ότι κάποια χαρακτηριστικά μας βοήθησαν σε αυτό.  Για παράδειγμα, ένα άτομο που παίρνει πρωτοβουλίες, εγώ που δίνω χώρο στους άλλους κτλ.
Ορίσαμε δεύτερη συνάντηση.  Μείναμε οι 3 μας. Και κρατήσαμε τις συναντήσεις.  Έγιναν ίσως 5-6, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Βάλαμε τον εαυτό μας κάτω και μιλήσαμε ξεκάθαρα.  Ακούσαμε και είπαμε.  Συζητήσαμε, διαφωνήσαμε, γελάσαμε, σκεφτήκαμε, νιώσαμε. Ξεδιπλώσαμε το είναι μας.

Συναντηθήκαμε ψες και πάλι οι τρεις.  Σαν μέλη μιας άλλης νέας ομάδας.  Είμαστε και οι τρεις αλλαγμένοι.  Όλες εκείνες οι συζητήσεις δεν έμειναν στα λόγια.  Προχωρήσαμε σε πράξεις.  Τολμήσαμε να αφήσουμε πίσω όσα μας ενοχλούσαν και να βάλουμε νέα στοιχεία στη ζωή μας.
Το γέλιο μας ήταν καθαρό, γαλήνιο, τρανταχτό.
Τα μάτια έλαμπαν.

Από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που ένιωσα "Ομάδα".  Μοναδικό συναίσθημα!
Απέραντη χαρά μιας και .... "αποφοιτήσαμε" με άριστα από την πρώτη ομάδα. 
Και αυτό το συναίσθημα δεν είναι κάτι που χάνεται.  Επιτρέψαμε στον εαυτό μας να αλληλεπιδράσει και δημιουργήσαμε αποτέλεσμα.  Κι αυτό το αποτέλεσμα έχει στα κύτταρα του αυτό το συναίσθημα. 
Που θα υπάρχει έστω κι αν τυχόν δεν ξανασυναντηθούμε ποτέ πια.  (λέμε τώρα).

Διάβαζα προχτές, σε ένα βιβλίο του Σκοτ Πεκ ( ψυχοθεραπευτή ) ότι αγάπη σημαίνει απλά να προσπαθείς για την πνευματική ανάπτυξη του εαυτού σου και των άλλων.  Ό,τι άλλο, είναι απλά κάτι άλλο.


 

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Η λυγερή


Η λυγερή

Μέσα στα μάθκια, είδα την, φωτίστηκεν ο νους μου.

Εν άντζελος! Eν σίουρο! Εν που τους ουρανούς μου!

Έμεινα σαν τον παλαβό, το άγιο φως να χάσκω,

έλιωνα, όπως το τζιερί, ρε φίλε μου, Παράσκο!

 
Τζιαι σαν μου χαμογέλασεν, έμοιαζεν με τον ήλιον.

Άνοιξεν η καρτούλλα μου, λαλώ σου, φύλλον, φύλλον.

Με τ’ απαλό σιερούιν της, φτερόν της πεταλούδας,

έντζησεν  πας τον ώμον μου, τζιαι εξυπνήσαν ούλλα!

 
Που τζείν’ την ώραν εν θωρώ, με πίσω μου, μ’ ομπρός μου.

Το πάθος τζιαι ο έρωτας, εγίνασιν οχτρός μου.

Εν σιουρκάζουμαι, εν πνάζω, αμάνταν εν’ βρίσκω

για τζείνα τα σιηλούθκια της, εγιώνι, πελλανίσκω.

 
Μερόνυχτα, παρακαλώ, για ‘ναν φιλίν δικόν της,

τζιαι σαν τον κάττον τριγυρνώ, μέσα εις το χωρκόν της.

Δως μου τζιαι ‘μέν’ του δύσμοιρου, έναν φιλούιν τόσο,

Τζι’ έσιεις τον λόον μου εγιώ, εν να τ’ ανταποδώσω!

 
Μα τούτ’ εν πολλοπάητη, με την φωθκιάν μου παίζει,

χαμογελά μου νακκουρίν, τζιαι πάει στο λαβέζι.

Να φύω νεύκει μου κρυφά : «Φωνάζει η μανά μου»,

μα πριν την πόρτα κλείσει την, γλυκά, μιτσοκαμμά μου.

 
Για λλόου της παραμιλώ, με τρώω πιον, με πίνω.

Που το πολλίν το τέρτι μου, μισός πιον εν να μείνω.

Φοούμαι το μαράζιν μου, τούτον μεν με σκουλλήσει,

τζιαι χάσω τον αέραν μου, αν δεν μ’ ακολουθήσει.

 
Άξιππα, μπαίν’ η μάνα μου, δοξάζω το Θεό μου!

Τζι’ είδεν με, μες τα σκοτεινά, να πέφτω μανιχό μου.

«Σήκου πάνω! Τάραξε!  Μα πού εν οι αδρωπιές σου;

Πε της, εν να την παντρευτείς! Άτε! Με τες ευτζιές μου!»

 
Έτσι, επήα τζιαι έκαμα,  τζι’ άφηκα το γινάτι.

Σε θκυο μήνες επήρα την, που να μου ‘φκει το μάτι!

Που τότε ‘ν διά παμόν, έφαν με που το μουρμουρκόν.

Τζιαι εμένα, πιον με έκαμεν, που μάστρον , μισταρκόν!

(C) Νεράιδα

Το πιο πάνω ποίημα που το μοιράζομαι για να γελάσετε,
όπως γέλασα εγώ όταν το έγραφα!

Διακρίθηκε με έπαινο στον 2ο Πανελλήνιο διαγωνισμό συγγραφής που διοργανώθηκε από τους Πνευματικούς  Ορίζοντες - Εφαλτήριο Λόγου, Τέχνης και Πολιτισμού Λεμεσού στην κατηγορία Κυπριακή Ποίηση!

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Ράφι Ανάγνωσης - Χριστουγεννιάτικη αυλαία της Τούλας Κακουλλή

Ράφι Ανάγνωσης - Χριστουγεννιάτικη Αυλαία της Τούλα Κακουλλή.

Το νέο παιδί της αγαπημένης μου Τούλας Κακουλλή μου κρατά παρέα απόψε. Θεατρικές διασκευές του έργου " Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα " του Καρόλου Ντίκενς και του " Καρυοθραύστης" του Αλέξανδρου Δουμά.
Ένα βιβλίο με εξώφυλλο σε χριστουγεννιάτικα χρώματα και περιεχόμενο σε χριστουγεννιάτικο πνεύμα.
Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα χάρη στη θεατρική γραφή. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σχολικές χριστουγεννιάτικες γιορτές.
Για μια ακόμα φορά απόλαυσα τη γραφή της κυρίας Τούλας. Αγγίζει το συναίσθημα και δημιουργεί την κατάλληλη αίσθηση ώστε να μεταφερθούμε με τη φαντασία μας στο χώρο και τον χρόνο της ιστορίας.


Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Ράφι Ανάγνωσης - Η Χαρά των Χριστουγέννων της Χαρίκλειας Καζέλη.

Ράφι Ανάγνωσης - Η Χαρά των Χριστουγέννων  της Χαρίκλειας Καζέλη.

Το διάβασα, αμέσως, μόλις το πήρα στα χέρια μου. Η εικονογράφηση είναι τόσο ζωντανή που σε ελκύει να το ανοίξεις και να αρχίσεις να διαβάζεις. Ανατρίχιασα από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία. Η γραφή αγγίζει κατευθείαν το συναίσθημα. Μου φαίνεται πως κάθε δισέλιδο έχει το δικό του συναίσθημα. Αυτή η εναλλαγή κάνει τον αναγνώστη να αφεθεί στην ιστορία. Η απλότητα και τρυφερότητα του λόγου, σε συνδυασμό με τις απλές (όχι περίπλοκες), γεμάτες εκφραστικότητα εικόνες, με ταξίδεψε στην πόλη της ηρωίδας.

Μου άρεσε πολύ το θέμα που αγγίζει την ουσία των Χριστουγέννων. Προβληματίζει μικρούς και μεγάλους για το θέμα της οικονομικής κρίσης και τις προτεραιότητες στη ζωή μας!
Εύχομαι καλοτάξιδο να είναι το παραμύθι!


Ράφι Ανάγνωσης - "Ζει το ντόντο;" - Μαρία Πιερή Στασίνου



Ράφι Ανάγνωσης - "Ζει το ντόντο" - Της Μαρίας Πιερή Στασίνου.
Απόλαυσα την ανάγνωση του πρώτου βιβλίου της αγαπημένης μου Μαρίας. Ένα βιβλίο που σου κινεί την περιέργεια με το που θα το δεις! Ζει το ντόντο; Τι είναι το ντόντο; Η μια απορία γεννιέται μετά την άλλη στο μυαλό του αναγνώστη. Πολλές λύνονται μιας και οι πληροφορίες για τον χώρο και τα άτομα ξεδιπλώνονται με μαεστρία κατά την διάρκεια της ανάγνωσης της καλογραμμένης ιστορίας. Τελειώνοντας το βιβλίο νιώθεις ότι γύρισες από ένα ταξίδι ( τόσο στα μέρη του βιβλίου, όσο και στην παιδική ηλικία για τους ενήλικες ) και θες να ξαναβρεθείς εκεί σύντομα.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Άσχετα.... πριν το τέλος της χρονιάς!

Καλημέρα σου! Καιρό είχα να σε ζαλίσω με τα δικά μου, τα άσχετα και τα ασυνάρτητα.
Ξέρω, σε έχω τρελάνει με τις ανακοινώσεις για τις εκδηλώσεις που μου αρέσουν ή που συμμετέχω.
Σήμερα, μιας και η συννεφιά με εμπνέει, μιας και με τσίλλησε και το πάπλωμα και άργησα να ξεκινήσω τη μέρα, μπήκα σε μια πιο εσωτερική διάθεση ( όχι ότι βγαίνω ποτέ, τέλος πάντων ).
Την περσινή χρονιά είχα βάλει σαν στόχο να δοκιμάσω την αυτοπειθαρχία.
Έχω να σου πω με υπερηφάνεια ότι απέτυχα παταγωδώς!
Κάποια πράγματα ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. 
Κι άμα έχεις και φτερά, καταλαβαίνεις πόσο ξένες είναι κάποιες έννοιες.
Αυτό που κατάφερα, όμως, είναι να κάνω ένα βήμα πιο μέσα.  Να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου.
Να βρω σωστότερες λέξεις κι έννοιες που να χαρακτηρίζουν τον τρόπο που λειτουργώ.
Κι ο δικός μου τρόπος έχει την περιγραφή : I do things in my way.
Θα ήθελα να σου γράψω περισσότερα.  Όμως, θα γίνω αόριστη και θα νιώσεις ότι λέω βλακείες.
Το μόνο συγκεκριμένο που έχω να σου πω είναι πως προσπαθώ αυτές τις μέρες να απομονώσω την παρέμβαση από άλλα άτομα που επηρεάζουν τη σκέψη, τη διάθεση και το συναίσθημά μου.  Μιας και δεν μπορώ να το αποφύγω, να το χειριστώ.  Όπως, μια στάλα μπλε μελάνι που στάζει στο νερό και το χρωματίζει.  Αν υπήρχε ένας μηχανισμός που να παγώσει/απομονώσει την μπλε στάλα και να την βγάλει από το δοχείο, το νερό θα συνέχιζε να είναι καθάριο.