Η παρουσία σου δίπλα μου άλλαξε τη ζωή μου. Σε χρειαζόμουν. Πάντα χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου. Μου δίνει έμπνευση. Ενεργοποιεί τη συντροφικότητα μέσα μου. 'Ισως έλλειψη εγωισμού, όχι αυτοπεποίθησης. Με κάνει να αναζητώ το χέρι σου δίπλα στο δικό μου. Τη σκέψη σου , δίπλα στη δική μου. Δυο μυαλά, μια ζωή. Η δική μου. Νιώθω πιο αυτόνομη, έστω κι αν αυτό ακούγεται σαν οξύμωρο σχήμα. Έγινες ο αντίλαλος και η συνείδησή μου. Όλοι έχουν μια συνείδηση μέσα τους. Τι διαφορά έχει αν αυτή είναι έξω από μας; Αν η συνείδησή μου είναι παρούσα; Με σάρκα και οστά, γλυκά μάτια, ζεστή φωνή και μόνιμο χαμόγελο;
Μια καινούργια λέξη για μένα η έννοια της παρουσίας. Απολαμβάνω τις στιγμές που είσαι παρούσα δίπλα μου. Απολαμβάνω στιγμές που είναι άνθρωποι παρών στη ζωή μου. Σαν εκείνη τη μέρα που με πήρες να ακούσω μουσική. Ήσουν παρών. Κι ας μην το ήξερες. Δεν είναι μόνο η φυσική παρουσία. Είναι η θέληση και η επιθυμία να είναι κάποιος εκεί κοντά σου. Να σε κοιτάει στα μάτια. Μπορεί πάλι και όχι. Ίσως τα έχει κλειστά. Ίσως σε αγγίζει, ίσως πάλι και όχι. Αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Επειδή είναι εκεί.
Ισως να είναι μακριά, όπως εσύ αγαπημένη μου φίλη. Μένεις τόσο μακρυά από μένα. Μα είσαι παρούσα, με τη ψυχή σου. Με τα χρώματα που στολίζουν με πινελιές τις μέρες μου. Με χαμογελάκια και αγαπούλες.
Είμαι κι εγώ παρούσα πια για μένα. Το λένε τα μάτια μου. Τα μόνα μάτια που ερωτεύομαι.
Μάτια! Η λέξη κλειδί. Γι αυτήν άρχισα να γράφω..... Για τα μάτια που ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβουν. Για τα μάτια που φανερώνουν βιβλία ολόκληρα γεμάτα λέξεις και συναισθήματα, μα πίσω τους υπάρχει σιωπή. Για τα μαύρα μάτια, βαθειά σαν άβυσσος. Χάνομαι μέσα τους, κι όμως ποτέ δεν ξεκλείδωσαν για να περάσω καν το κατώφλι τους. Μάτια που νιώθεις ότι σε αφήνουν έξω κι όμως σ' αγαπάνε.
Κοιτάω ξανά τα μάτια μου στον καθρέφτη... Τα μόνα που ερωτεύομαι......
Τα κλείνω και πάω για ύπνο... να χαθώ στο βυθό της μοναξιάς τους.
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Κενό
Λένε, πως αν αφεθείς στα χέρια της μοίρας, αν γίνεις ένα με το σύμπαν τότε όλα βοηθούν για αυτά που επιθυμείς. Λένε, πως η αρμονία είναι το κλειδί για την ευτυχία. Να αφεθείς. Τόσο εύκολο και τόσο δύσκολο συνάμα. Κι όμως, αν πιστέψεις ότι όλα γίνονται για το καλό σου, τότε ξυπνά η μαγεία της ζωής.
Ήταν Παρασκευή. Η αγαπημένη μου μέρα. Την αγαπώ γιατί έχει μια περίεργή φόρτιση που με σπρώχνει να παίρνω αποφάσεις. Και εκείνο το πρωινό της είχα πει: «Δεν θέλω να σου ξαναμιλήσω ποτέ στη ζωή μου. Αυτή η φιλία έχει τελειώσει. Δεν πιστεύω σε σένα πια. Δεν έχω τίποτα να σου δώσω…».
Δεν αποκρίθηκε. Τι να έλεγε;Τα λόγια μου, ένα κοφτερό μαχαίρι που έκοψε τον σύνδεσμο μεταξύ μας. Κυριάρχησε η απόρριψη που πληγώνει, πονά, ματώνει τις καρδιές μα συνάμα μας λυτρώνει από σχέσεις που έχουν μετατραπεί σε φαντάσματα. Βρικολακιάζουν, ρουφώντας το αίμα από τη ψυχή μας, για να κρατηθούν ζωντανές. Επειδή είναι δύσκολο να δεχτούμε ότι εκείνη η φιλία στην οποία είχαμε πιστέψει, το άνοιγμα και το ξεγύμνωμα της καρδιάς μας, η ελπίδα του ξεφτισμένου πια «για πάντα μαζί» δεν είναι τίποτα άλλο παρά κούφιες λέξεις.
Ένιωθα παράξενα. Μπορώ να πω πως χαιρόμουν για τη λύτρωσή μου και για το κουράγιο μου. Απορούσα κιόλας με τη σκληρότητά μου, αν θεωρείται σκληρό αυτό που μόλις είχα κάνει. Δεν ένιωθα πόνο αλλά δεν αισθανόμουν και τόσο καλά. Υπέθεσα ότι ο πόνος ήταν πιο δυνατός από ότι οι αισθήσεις μπορούσαν να αντιληφθούν.
Το απόγευμα βγήκα για μια βόλτα και κατέληξα να κάνω επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι. Η ζεστασιά του σπιτικού ήταν μια αγκαλιά για μένα, ένα στήριγμα για να κρατηθώ μέχρι να ηρεμήσω. Μια κοινή μας φίλη ήρθε σε λίγο, κι αυτή για επίσκεψη αλλά πολύ πιο κεφάτη από μένα. Κρατούσε στα χέρια της ένα βιβλίο και μου το πρότεινε να το διαβάσω. Το πήρα για να μη φανώ αγενής.
Την επομένη, καθώς απολάμβανα την άνεση που μου χαρίζει το Σάββατο, άνοιξα το βιβλίο από περιέργεια. Στάθηκα σε μερικές φράσεις: «Να πετάξεις τα άχρηστα. Να μη φοβάσαι το κενό που θα σ’ αφήσουνε. Γιατί είναι εκείνα το κενό! Και σε τρελαίνει. Ή σε κουράζει».
Κάτι έγινε μέσα μου εκείνη τη στιγμή. Έμοιαζε με ένα κομμάτι πάγο που σπάζει, μοιράζεται, ξεκολλά από το παγόβουνο και φεύγει. Το κενό. Δεν πρέπει να το φοβηθώ. Πρέπει να αφήσω το παρελθόν να χαθεί, να λιώσει στη ζεστή λίμνη, να γίνει ατμός. Πρέπει να αντέξω το κενό, όσο κι αν με ζαλίσει η όψη του. Πρέπει να αντέξω το χειμώνα, να τον περάσω για να έρθει η Άνοιξη και να είναι πραγματική. Γεμάτη χελιδόνια, ανθισμένα γιασεμιά κι ανεμώνες.
Η Δευτέρα ήρθε γοργά κι εγώ έσφιγγα τα δόντια για να αντέξω. Μα όχι για πολύ. Ήρθε η πρώτη αγκαλιά! Μια αναπάντεχη αγκαλιά που ζέστανε την καρδιά μου. Και σε λίγο μια έκπληξη και μετά μια δεύτερη. Μια δροσερή νότα και μετά ένα όνειρο που με πέταξε στους 7 ουρανούς. Και σαν επισφράγισμα, λόγια βαθιά, έκφραση από τα βάθη μιας ψυχής που κατέκλυσε τη δική μου και βρήκε τον πυθμένα της. Σταμάτησα να νιώθω ότι η ψυχή μου έχει απύθμενο βάθος. Σταμάτησε να είναι χαοτικό το μέσα μου. Κι ένιωσα σιγουριά!
Μου φάνηκε πως οι άνθρωποι μύρισαν την οσμή του κενού και έτρεξαν να προλάβουν να το γεμίσουν με την έκφραση της αγάπης τους. Και μου έφεραν την Άνοιξη στα μέσα του Αυγούστου! Γέμισε λουλούδια το κενό μου. Πλημμύρισε με αρώματα και φωτεινά χρώματα!Μια Άνοιξη μόνο για μένα!
Που αποδέχτηκα το κενό. Το ένιωσα σαν μέρος της ζωής. Το άφησα να υπάρξει. Και εκεί ψηλά, η τύχη, η μοίρα, ο φύλακας άγγελός μου, η μαγεία που κουβαλά μια νεράιδα ή το ίδιο το σύμπαν, με δέχτηκαν κοντά τους. Και ο τροχός κύλησε.Η Άνοιξη έστειλε το πρώτο της χελιδόνι, ντυμένο με μαύρο εξώφυλλο και χαραγμένο με λευκά γράμματα το όνομα της ελπίδας:Ε.Π.= Ενωμένες Πάντα.
Ήταν Παρασκευή. Η αγαπημένη μου μέρα. Την αγαπώ γιατί έχει μια περίεργή φόρτιση που με σπρώχνει να παίρνω αποφάσεις. Και εκείνο το πρωινό της είχα πει: «Δεν θέλω να σου ξαναμιλήσω ποτέ στη ζωή μου. Αυτή η φιλία έχει τελειώσει. Δεν πιστεύω σε σένα πια. Δεν έχω τίποτα να σου δώσω…».
Δεν αποκρίθηκε. Τι να έλεγε;Τα λόγια μου, ένα κοφτερό μαχαίρι που έκοψε τον σύνδεσμο μεταξύ μας. Κυριάρχησε η απόρριψη που πληγώνει, πονά, ματώνει τις καρδιές μα συνάμα μας λυτρώνει από σχέσεις που έχουν μετατραπεί σε φαντάσματα. Βρικολακιάζουν, ρουφώντας το αίμα από τη ψυχή μας, για να κρατηθούν ζωντανές. Επειδή είναι δύσκολο να δεχτούμε ότι εκείνη η φιλία στην οποία είχαμε πιστέψει, το άνοιγμα και το ξεγύμνωμα της καρδιάς μας, η ελπίδα του ξεφτισμένου πια «για πάντα μαζί» δεν είναι τίποτα άλλο παρά κούφιες λέξεις.
Ένιωθα παράξενα. Μπορώ να πω πως χαιρόμουν για τη λύτρωσή μου και για το κουράγιο μου. Απορούσα κιόλας με τη σκληρότητά μου, αν θεωρείται σκληρό αυτό που μόλις είχα κάνει. Δεν ένιωθα πόνο αλλά δεν αισθανόμουν και τόσο καλά. Υπέθεσα ότι ο πόνος ήταν πιο δυνατός από ότι οι αισθήσεις μπορούσαν να αντιληφθούν.
Το απόγευμα βγήκα για μια βόλτα και κατέληξα να κάνω επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι. Η ζεστασιά του σπιτικού ήταν μια αγκαλιά για μένα, ένα στήριγμα για να κρατηθώ μέχρι να ηρεμήσω. Μια κοινή μας φίλη ήρθε σε λίγο, κι αυτή για επίσκεψη αλλά πολύ πιο κεφάτη από μένα. Κρατούσε στα χέρια της ένα βιβλίο και μου το πρότεινε να το διαβάσω. Το πήρα για να μη φανώ αγενής.
Την επομένη, καθώς απολάμβανα την άνεση που μου χαρίζει το Σάββατο, άνοιξα το βιβλίο από περιέργεια. Στάθηκα σε μερικές φράσεις: «Να πετάξεις τα άχρηστα. Να μη φοβάσαι το κενό που θα σ’ αφήσουνε. Γιατί είναι εκείνα το κενό! Και σε τρελαίνει. Ή σε κουράζει».
Κάτι έγινε μέσα μου εκείνη τη στιγμή. Έμοιαζε με ένα κομμάτι πάγο που σπάζει, μοιράζεται, ξεκολλά από το παγόβουνο και φεύγει. Το κενό. Δεν πρέπει να το φοβηθώ. Πρέπει να αφήσω το παρελθόν να χαθεί, να λιώσει στη ζεστή λίμνη, να γίνει ατμός. Πρέπει να αντέξω το κενό, όσο κι αν με ζαλίσει η όψη του. Πρέπει να αντέξω το χειμώνα, να τον περάσω για να έρθει η Άνοιξη και να είναι πραγματική. Γεμάτη χελιδόνια, ανθισμένα γιασεμιά κι ανεμώνες.
Η Δευτέρα ήρθε γοργά κι εγώ έσφιγγα τα δόντια για να αντέξω. Μα όχι για πολύ. Ήρθε η πρώτη αγκαλιά! Μια αναπάντεχη αγκαλιά που ζέστανε την καρδιά μου. Και σε λίγο μια έκπληξη και μετά μια δεύτερη. Μια δροσερή νότα και μετά ένα όνειρο που με πέταξε στους 7 ουρανούς. Και σαν επισφράγισμα, λόγια βαθιά, έκφραση από τα βάθη μιας ψυχής που κατέκλυσε τη δική μου και βρήκε τον πυθμένα της. Σταμάτησα να νιώθω ότι η ψυχή μου έχει απύθμενο βάθος. Σταμάτησε να είναι χαοτικό το μέσα μου. Κι ένιωσα σιγουριά!
Μου φάνηκε πως οι άνθρωποι μύρισαν την οσμή του κενού και έτρεξαν να προλάβουν να το γεμίσουν με την έκφραση της αγάπης τους. Και μου έφεραν την Άνοιξη στα μέσα του Αυγούστου! Γέμισε λουλούδια το κενό μου. Πλημμύρισε με αρώματα και φωτεινά χρώματα!Μια Άνοιξη μόνο για μένα!
Που αποδέχτηκα το κενό. Το ένιωσα σαν μέρος της ζωής. Το άφησα να υπάρξει. Και εκεί ψηλά, η τύχη, η μοίρα, ο φύλακας άγγελός μου, η μαγεία που κουβαλά μια νεράιδα ή το ίδιο το σύμπαν, με δέχτηκαν κοντά τους. Και ο τροχός κύλησε.Η Άνοιξη έστειλε το πρώτο της χελιδόνι, ντυμένο με μαύρο εξώφυλλο και χαραγμένο με λευκά γράμματα το όνομα της ελπίδας:Ε.Π.= Ενωμένες Πάντα.
Δήθεν...
Το ΔΗΘΕΝ το νιώθεις.
Από την αρχή.
Είναι ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι.
Είναι ένας δυσταγμός ελάχιστος.
Είναι μια σκιά στο φως.
Είναι αυτό που με ελκύει.
Να του δώσω φως.
Να το ακυρώσω.. κι ας πονέσω κι ας χαθώ.
Το αγνοώ.
Μου αρέσει να νιώθω ότι θα το νικήσω.
Ότι θα φανώ πιο δυνατή από το ψέμα.
Δεν είναι λάθος το Δήθεν.
Δεν είναι λάθος να το ακολουθείς.
Λάθος είναι να πιστεύεις ότι μπορεί να σε στηρίξει καλύτερα από τα δυο σου δυνατά καλοσχηματισμένα πόδια. Μην ανέβεις στην πλάτη του. Απλά κράτα το από το χέρι και άσε το να σε ακολουθεί όσο θέλεις. Έχει κι αυτό κάτι να σου δώσει.... Ίσως μέσω του να βρεις την αλήθεια σου. Την τόσο όμορφη αλήθεια σου!
Από την αρχή.
Είναι ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι.
Είναι ένας δυσταγμός ελάχιστος.
Είναι μια σκιά στο φως.
Είναι αυτό που με ελκύει.
Να του δώσω φως.
Να το ακυρώσω.. κι ας πονέσω κι ας χαθώ.
Το αγνοώ.
Μου αρέσει να νιώθω ότι θα το νικήσω.
Ότι θα φανώ πιο δυνατή από το ψέμα.
Δεν είναι λάθος το Δήθεν.
Δεν είναι λάθος να το ακολουθείς.
Λάθος είναι να πιστεύεις ότι μπορεί να σε στηρίξει καλύτερα από τα δυο σου δυνατά καλοσχηματισμένα πόδια. Μην ανέβεις στην πλάτη του. Απλά κράτα το από το χέρι και άσε το να σε ακολουθεί όσο θέλεις. Έχει κι αυτό κάτι να σου δώσει.... Ίσως μέσω του να βρεις την αλήθεια σου. Την τόσο όμορφη αλήθεια σου!
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Μου λείπεις.
Μου λείπεις.
Μα δεν στο λέω.
Δεν θέλω να σου δώσω την ικανοποίηση.
Μου λείπεις.
Το ψιθυρίζω στον άνεμο.
Το λέω στο αυτί μιας πεταλούδας.
Το χαράζω στον κορμό ενός τριαντάφυλλου.
Το ζωγραφίζω στα σύννεφα.
Θα το νιώσεις.
Το ένιωσες ήδη....
Μα δεν στο λέω.
Δεν θέλω να σου δώσω την ικανοποίηση.
Μου λείπεις.
Το ψιθυρίζω στον άνεμο.
Το λέω στο αυτί μιας πεταλούδας.
Το χαράζω στον κορμό ενός τριαντάφυλλου.
Το ζωγραφίζω στα σύννεφα.
Θα το νιώσεις.
Το ένιωσες ήδη....
Τολμώ
Τολμώ.
Κάνω ένα μεγάλο βήμα και βγαίνω από τα όριά μου.
Έξω από το πρέπει.
Το πρώτο μεγάλο βήμα στην αγκαλιά του Θέλω.
Του Θέλω χωρίς δικαιολογίες, ενοχές, μάχες, προσπάθεια.
Θέλω-Παίρνω.
Έτσι απλά.
Το ξέρω πως όλα έχουν κόστος και οι δικές μου τσέπες είναι γεμάτες χαλίκια, στρατιωτάκια, κοτσιδάκια για τις κούκλες μου.
Μα τώρα, σήμερα, δεν με νοιάζει.
Το μόνο που πλημμυρίζει την ύπαρξή μου είναι.. το χαμόγελό μου!
Τόλμησα!
Κάνω ένα μεγάλο βήμα και βγαίνω από τα όριά μου.
Έξω από το πρέπει.
Το πρώτο μεγάλο βήμα στην αγκαλιά του Θέλω.
Του Θέλω χωρίς δικαιολογίες, ενοχές, μάχες, προσπάθεια.
Θέλω-Παίρνω.
Έτσι απλά.
Το ξέρω πως όλα έχουν κόστος και οι δικές μου τσέπες είναι γεμάτες χαλίκια, στρατιωτάκια, κοτσιδάκια για τις κούκλες μου.
Μα τώρα, σήμερα, δεν με νοιάζει.
Το μόνο που πλημμυρίζει την ύπαρξή μου είναι.. το χαμόγελό μου!
Τόλμησα!
Σάββατο 6 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
Καλοκαίρι
Καλοκαίρι!!!!
Περνάω τον χειμώνα , σαν Περσεφόνη, βασίλισσα του Άδη.
Μα μια τέτοια μέρα, όλα αλλάζουν.
Εγκαταλείπω το θρόνο, και γίνομαι πάλι υπηρέτης.
Αναριχιέμαι στην επιφάνεια της Γης, σαν στάλα της Θάλασσας.
Ανοίγω τα παραθύρια της ψυχής μου.
Ζωντανεύουν οι αισθήσεις.
Απολαμβάνω.
Αισθάνομαι.
Απλώνομαι στο κύμα και γίνομαι στάλες γαλάζιου νερού.
Κυμματίζω.
Αιωρούμαι.
Εξατμίζομαι.
Υπάρχω!
Καλό Καλοκαίρι φιλαράκια μου!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)