Περπάτημα - Μέρα 2η

Ανυπομονούσα σήμερα! Περίμενα την ώρα να πάω για περπάτημα!
Μου άρεσε το συναίσθημα! πολύ! Άρχισα να εθίζομαι στη διαδικασία.
Ο εθισμός θεωρητικά είναι άσχημο σύνδρομο.
Αλλά άμα το έχεις στο αίμα σου το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρεις τρόπο να το απολαύσεις θετικά.

Η μέρα είναι συννεφιασμένη. Έχει κρύψει την κάψα του ήλιου έτσι άρχισα τη βόλτα μου στις 6:00 αντί στις 7:00 (Είδετε τι κάνει η ανυπομονησία; )

Σήμερα την προσοχή μου κέρδισε ένα νεόκτιστο σπίτι. Δεν έχει παράθυρα ακόμα.

Μπορούσα να δω δια μέσου των παραθύρων την θέα από την άλλη πλευρά του σπιτιού!

Πόσο όμορφο είναι!

Σαν έναν άνθρωπο που έχει ανοιχτή την ψυχή του.
Χωρίς άμυνες.
Χωρίς σφραγισμένα παράθυρα.

Χωρίς καν παράθυρα.

Ελεύθερα!
Αεράτα!
Να περνάνε τα πουλιά της ευτυχίας από το ένα παράθυρο και να βγαίνουν από το άλλο.

Ένα νεόκτιστο σπίτι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

Είναι ουσιαστικά άδειο.

Τίποτα να κρύψει, τίποτα να κρατήσει.

Υπάρχει! Τόσο απλά και όμορφα!

Είχα την τύχη σήμερα να δω ένα "σπίτι" να ανοίγει τα "παράθυρά" του.
Περισσότερα από ένα!
Το αεράκι της ελευθερίας, της δοκιμασίας, της ενδοσκόπησης, της αποδοχής
φυσούσε έντονα.

Έχει τόση ομορφιά η ψυχή του ανθρώπου.

Μαγεία!

Όσες φορές έτυχε να βρεθώ μπροστά σε "σπίτι" με "ανοιχτά παράθυρα"
είτε αυτό είναι το σπίτι της δικής μου ψυχής
ή της ψυχής ενός άλλου ανθρώπου νιώθω ευλογία.

Θαυμάζω την ωραιότητα του ανθρώπου!

Περπάτημα - Μέρα 1η

Εδώ κι ένα μήνα το προγραμματίζω:

Από την 1 Ιουνίου 2010, θα αρχίσω περπάτημα για 1 ώρα την μέρα,
Κάθε μέρα.
Πιστή στο ραντεβού μου σήμερα ξεκίνησα τη βόλτα μου!
Η αλήθεια είναι ότι χτες έκανα… προθέρμανση. 1 ½ ώρα χαλαρό περπάτημα. Αλλά αυτό δεν μετρά…

Μ’ αρέσει να περπατώ μόνη μου στη φύση. Κοιτάω τον ουρανό, απολαμβάνω την ηρεμία του γαλάζιου και χαζεύω τα σχήματα που έχουν τα μικρά συννεφάκια. Το περπάτημα έχει μια γλυκιά μοναξιά. Με αγκαλιάζει η φύση. Με χαιρετάνε τα δέντρα και οι λόφοι. Και το δρομάκι με καλεί να το περπατήσω.

Μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία. Σαν περπατούσα μόνη στον δρόμο ένιωθα σαν τον μικρό πρίγκιπα που μένει μόνος στον πλανήτη του. Χωρίς κανένα άλλο άνθρωπο. Αίσθηση ασφάλειας και παντοδυναμίας. Ένιωθα το σώμα μου να μεγαλώνει να γίνεται γιγάντιο και να κάνω βόλτες στον κήπο μου – τον κόσμο ολόκληρο.

Σκοπός βέβαια, πέρα από την ηρεμία, είναι η κίνηση και η καλύτερη λειτουργία του σώματός καθώς και … το χάσιμο βάρους.

Έτσι, σκέφτηκα να .. αξιοποιήσω το μπλογκ μου, σαν ημερολόγιο για τις βόλτες μου.

Θα είναι κι ένας τρόπος να .. θυμάμαι ότι .. πρέπει να πάω για περπάτημα.

Στη σημερινή μου βόλτα «μάζεψα» και ένα δέντρο. Όχι κουβαλητό (ακόμα δεν έφτασα να είμαι τόσο χειροδύναμη - είπαμε η πρώτη μέρα είναι ).

Μου άρεσε σαν το είδα! Μου μίλησε!
Ένα μεγάλο φουντωτό κυπαρίσσι στη μέση του χωραφιού. Μόνο του θα έλεγε κανείς αλλά μια χαρά χαρούμενο φαινότανε. Σκέφτηκα ότι έμοιαζε με το «1» , ίσως συμβόλιζε την πρώτη μέρα , την αρχή, την προσπάθειά μου.

Μπορεί και να μου άρεσε επειδή είναι … ψηλό και παχουλό!

Lena - Satellite

Ανάγκη

Έχω ανάγκη να γράψω.

Δεν ξέρω όμως τι!

Σχολιάζω σε διάφορα θέματα, αποκρίνομαι στα λόγια σας.

Δεν βγαίνει όμως κάτι από μέσα μου.

Θέλω να επικοινωνήσω, ναι, θέλω πολύ.

Θα θελα να κραυγάσωωωωωωωωωωω

να φωνάξωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

να ακουστεί ένας ήχος που δεν σχηματίζει λέξη

που ίσως σχηματίσει ανατριχίλα στο δέρμα σας,

ίσως πάλι και όχι.

Πεθύμησα να τρέξω,,,,
να παίξω τρεχτό κατ' ακρίβειαν.

Ναααααααααιιιιιιιιιιιιιιι

μέσα σε ένα χωράφι

να αρκέψουμεν να βουρούμεν ο ένας τον άλλον.

Επεθύμησά το.

λείπει μου πολλά.

Όϊ, εν θέλω να κάμω τροχάδιν στο πάρκον.

ουτε θέλω να βκώ πάνω στον δρόμον που αγόρασα.

θέλω να τρέξω σε έναν χωράφιν, ελεύθερα

Βάλλω το χωράφιν, δέχομαι δηλώσεις!

Ευτυχία... σαν μέλι γλυκό!

Στάλες μέλι η ευτυχία.

Γλυστράει στη ζωή μας διακριτικά,

γλυκόπικρα, αργά.

Κάτι αλλάζει ... γλυκαίνουν οι στιγμές...

Ο ουρανός φαίνεται πιο γαλάζιος.

Τα δέντρα αγκαλιάζουν το ένα το άλλο ευτυχισμένα.

Τα λουλούδια σκορπούν το πιο γλυκό τους άρωμα.

Και το χαμόγελο δεν φεύγει από τα χείλη μας...

Γλυκιά σαν μέλι η ευτυχία...

γλυστράει αργά στο δέρμα της ζωής μας....

Κι αυτή καμιά φορά ...

Ξεχνιέται σε θύμισες παλιές και η γεύση χάνεται ...

Στάλες γλυκιές ευτυχίας γεμίζουν τα μαλλιά μου...

Φτάνουν στα χείλη και τη γεύομαι....

Σαν ξενόφερτο , γλυκό σιρόπι...


Γεύομαι μια κουταλιά μέλι κι όλα αλλάζουν.

Fear Not

Fear Not Angel!!!!


Έλα στην αγκαλιά μου,
Μικρό μου.
Έλα κοντά μου.
Τα χέρια μου σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
σαν κουλουριάζεσαι στην ποδιά μου.

Έλα γλυκό αγοράκι μου,
Κοιμήσου.
Άσε το όνειρο να σε ταξιδέψει.
Αφήσου.
Εγώ θα είμαι εδώ.
Κοντά σου,
Όσο η καρδιά θα αρμενίζει σε πέλαγα βαθιά..

Και σαν ξυπνήσεις
Θα σε πάω στην αμμουδιά.
Να παίξεις με την άμμο, τα βότσαλα,
Την μοίρα, τον άνεμο και τα όνειρα.
Και εγώ θα σε κοιτώ.
Παίξε αγοράκι μου.
Φτιάξε ένα κάστρο για μένα..
Θα κρύψω εκεί όλη την αγάπη μου για σένα.
Κι αν το πάρει η θάλασσα, μην στεναχωρηθείς.
Γιατί τότε η αγάπη μου θα γίνει στάλα.
Θα λάμπει για πάντα κάτω από τον ήλιο
Και θα σκορπά χαρά..

Έλα τώρα.
Βράδιασε.
Έλα πάρε το χέρι μου και πάμε.

Woman in art