Suicidal [1]

Σηκώθηκε αναμαλλιασμένη από το κρεβάτι.  Φορούσε το μωβ σατέν νυχτικό της, λίγο τριμμένο κάτω από τις μασχάλες, μα της άρεσε ακόμα.

Μωβ χρώμα, μαγικό, θηλυκό, ατίθασο.

Άνοιγε τα συρτάρια. Ανακάτευε.  Τα σημειωματάρια έπεφταν στο πάτωμα, τα κοσμήματα στις καρέκλες, οι χτένες στο κρεβάτι.

Άνοιξε το ερμάρι. Έψαξε με μανία στη γωνιά του ερμαριού.  Βρήκε την πλαστική σακούλα και την τράβηξε έξω.  Το έβγαλε από μέσα.  Το μύρισε. Το φίλησε.  Το κράτησε αγκαλιά.  Το έσφιξε πάνω της. Ακούμπησε την πλάτη στον τοίχο.  Έκλεισε τα μάτια. Γλίστρησε στο πάτωμα. Παραμιλούσε, γρύλιζε, βογκούσε,  επαναλάμβανε με μανία το όνομά του.

Έτρεμε. Σίγουρα θα ‘χε πυρετό. Κουλουριάστηκε στη γωνιά.  Το κεφάλι της πήγαινε να σπάσει από τον πόνο.  Και τα αυτιά της βούιζαν.

Είχε πιει πολύ το προηγούμενο βράδυ. 

-                 -   Δυο ποτά.  Μόνο τόσο πίνω. Δύο. Μετά λέω αλήθειες, χαριτολογούσε συνήθως.

Δεν θυμόταν  πότε έχασε τον έλεγχο.

Χόρευε.  Χοροπηδούσε στο ρυθμό. Ακολουθούσε τα τραγουδάκια, τα χαζοτράγουδα όπως τα έλεγε άλλοτε.  Και διασκέδαζε. Μονοτονία, λέξεις κούφιες, παραφωνίες, επιφάνεια.

Άντρες γύρω της.  Όχι μόνο.  Αλλά ωραίοι άντρες.  Σαν ψεύτικες μάσκες της φαίνονταν τα πρόσωπά τους.  Κι από αντρισμό μηδέν. Το έβλεπε καθαρά στο βλέμμα τους.  Της ερχόταν να τους τρομάξει.  Να αναμετρηθεί μαζί τους σαν αμαζόνα.  Να κοντράρει το χρυσό της αφεντιάς της με τη μιζέρια τους. Μα τους λυπόταν.

Κι εκεί που άναβε ακόμα ένα τσιγάρο, τον είδε.

Τον είδε! Ήταν σίγουρη ότι τον είδε.  Τα μάτια του έλαμπαν. Σαν τότε στη Λάρισα.  Το ύφος του ήταν σοβαρό.  Σαν τότε που έδιναν όρκους κάτω από τα ιερά Μετέωρα, περασμένες 12 το βράδυ.  Άκουε τη φωνή του.  Το γέλιο. Την αγάπη του.

Σηκώθηκε. Τρίκλιζε μέσα στο πλήθος. Έσπρωχνε.  Έσπασε πιάτα, ποτήρια, στο πέρασμά της. 

Όσο τον πλησίαζε τόσο τον έχανε. Το  club ήταν γεμάτο κόσμο, διασκέδαση, γενέθλια, αγκαλιές, χορός, έρωτες, φλερτ, χαζά βλέμματα, άδεια ποτήρια, καπνός, φωνές, χαρτομάντιλα να πετάνε. Άντρες χωμένοι στη ναφθαλίνη να χορταίνουν το μάτι τους. Γυναίκες βουλιαγμένες στην κυτταρίτιδα να γλεντάνε κουνώντας τα κορμιά τους.  Γραμμωμένοι νεαροί.  Κοριτσάκια με μίνι και ξώβυζα.  Κι αυτός πουθενά! Ποτέ!

Σωριάστηκε στο σκαμπό της.  Έπινε. Κάπνιζε. Και η αλήθεια φανερώθηκε. 

« Έχω πεθάνει για σένα...

   Έχω πεθάνει για σένα »

Κουλουριάστηκε ακόμα περισσότερο στο πάτωμα.  Δεν θυμόταν πως βρέθηκε σπίτι.  Ποιοι από τους φίλους της την έφεραν.

Έβγαλε το μωβ νυχτικό και το πέταξε στο κρεβάτι.  Και φόρεσε το ρούχο που κρατούσε τόση ώρα στα χέρια της.

Κοιτάχτηκε καλά στον καθρέφτη.  Είδε τα μάτια της.  Τα μισούσε. Είχαν γίνει άδεια κι άχαρα.

Πήρε τα κλειδιά από την τσάντα της.  Μπήκε στο αμάξι.  Πάτησε το CD player.

«Να κοιμηθούμε αγκαλιά

Να μπερδευτούν τα όνειρά μας»

Ήξερε τη διαδρομή. Την είχε μετρημένη χιλιάδες φορές.  Ελεγμένη.

          -   Η  μόνη διέξοδος.  Η ασφάλεια μου.

Πάτησε γκάζι.  100… 120… 140… 160…

Πάτησε κι άλλο. Ένιωθε την ένταση, την έκσταση.

Γύρισε με μαεστρία το τιμόνι.

Σίδερα στο σώμα. Πόνος. Κάρφωμα στην καρδιά.  Υγρό ζεστό στο σώμα… σιωπή….

-      
                                 -  Άγνωστα τα αίτια του νέου θανατηφόρου δυστυχήματος.

             Γυναίκα βρέθηκε νεκρή στο αυτοκίνητό της, το οποίο  για
             άγνωστους λόγους παρέκκλινε της πορείας του, πέρασε πάνω
             από τη γέφυρα και καρφώθηκε σε παρακείμενο λόφο.

            Αξίζει να σημειωθεί ότι η γυναίκα ήταν ολόγυμνη.
            Φορούσε μόνο ένα μωβ ξεκούμπωτο αντρικό πουκάμισο.
            Και στο λαιμό είχε μια χρυσή στραπατσαρισμένη καρδιά.    

            Η αστυνομία συνεχίζει τις έρευνές της χρησιμοποιώντας δείγματα
            DNA που βρέθηκαν στο πουκάμισο για να διαλευκάνει την υπόθεση.»

«... πως κάποιος άλλος Τεύκρος,

ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας
ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος
, ανώνυμος που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο
να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ‘χει μες στη μοίρα του
ν’ ακούσει μαντατοφόρους
που έρχουνται να πούνε,

πως τόσος πόνος, τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό,
για μιαν Ελένη. »

                                                                Γιώργος Σεφέρης.

                                                            Dedicated to His Twistedness, as promised.

Φταίω

Μια λέξη που θέλει να σου έρθει ο ουρανός στο κεφάλι, η γη στα μούτρα για να πεις.

Φταίω.

Ανοίγω το στόμα μου απερίσκεπτα.  Σκεπτόμενη τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια.
Τις δικές μου εμπειρίες και το δικό μου πόνο.

Και όποιον πάρει ο χάρος.

Είναι ο τρόπος μου.  Η δική μου ανάγκη να είναι ξεκάθαρα όλα γύρω μου.

Ξεχνάω ότι δεν έχουν όλοι την ίδια ανάγκη.

Ξεχνάω τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι.

Στην κοσμάρα μου.  Στη μοναξιά μου.

Έχω στεναχωρήσει μια φίλη μου.  Και ίσως έχω στεναχωρέσει κι άλλους ανθρώπους.

Φέρνοντας αναταραχές στη ζωή τους.  Ίσως πόνο. Ίσως ανατροπές.

Καμιά φορά πρέπει να το κλείω το ρημάδι.

Ηλίθια ανάγκη για έκφραση.  Που αντί να κάτσω να γράφω , μιλώ.

Στο γράψιμο τα πράγματα είναι αλλιώς.  Περνάνε από μια διαδικασία μετάλλαξης.

Ακόμα και τώρα που δακτυλογραφώ αναζητώντας τη λύτρωση μέσα από την κατανόησή σου,

οι λέξεις δεν λένε την αλήθεια.  Λένε μεταμφιεσμένες κουβέντες, που άντε να κάτσει κάποιος να καταλάβει.

Νιώθω ότι θέλω να κλειστώ σε ένα κελί.  Να κλειδωθώ στο συγυρισμένο δωμάτιο μου.

μέχρι να βρω την ηρεμία.  την έχω ανάγκη. Ξεκουράστηκα, άδειασα το μυαλό τον τελευταίο καιρό.

κι όμως θέλω ησυχία.

Μοναξιά.

Το μόνο που με λυτρώνει.

Change

Change is hard because people overestimate the value of what they have—and underestimate the value of what they may gain by giving that up."

— James Belasco and Ralph Stayer
Flight of the Buffalo (1994)


Διάβασα αυτό σήμερα, σε κάποια στιγμή που έψαχνα να βρω έννοιες κι άρθρα ή ερμηνείες που έχουν να κάνουν με την αλλαγή.  Αλλαγή συμπεριφορών, απόψεων, τρόπου ζωής, προτεραιοτήτων.


Δεν ξύπνησα καλά σήμερα, πρέπει να έβλεπα κι εφιάλτες.  Άργησα. Ετοιμάστηκα στα γρήγορα. Δεν πρόλαβα να ξυπνήσω ουσιαστικά.  Και παιδευόμουν μέσα σε μια μελαγχολία που είχε καιρό να νιώσω.  Να με ενοχλούσαν όλα. Να μη θέλω να μιλήσω ανθρώπου.  


Κι όπως πάντα άμα θες ή δεν θες κάτι το προκαλείς.  Οπόταν, να σου ο κολλητός μου να έχει όρεξη για κουβέντα.  


- Έλα, είμαι αθκιασερός. Άτε πε μου.
- Μα είσαι σίγουρος; Θες να πω πελλάρες ή τι έχω.
- Ε πέ μου τι έχεις.
- Μα θα ακούσεις μουρμούρα.
- Εν πειράζει αντέχω.


Κι άρχισα την μουρμούρα.  Ξέρω το έχω αυτό. Άμα μου πεις μίλα μου, με ένα ή περισσότερα λ  αρκέφκω.

Τελικά κατέληξα έτσι χωρίς να το καταλάβω μετά από μόνο λίγα λεπτά ότι αλλάζω... Έχω αλλάξει... κι ο εαυτός μου κλωτσάει.  όπως γίνεται σε κάθε αλλαγή.  Κάποιος αντιδρά.


Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να αλλάξω.  Συνειδητά.  Και με προσπάθεια και με βοήθεια.
Ας είναι καλά η υπνοθεραπεύτρια \ νεραϊδοκόρη.


Το τι έχω αλλάξει ουσιαστικά ή πρακτικά νομίζω εν αχρείαστο να το καταγράψω.


Είμαι όμως σε μια φάση της ζωής μου που δεν θέλω άλλους στόχους.  Δεν θέλω προσπάθειες, λίστες, καταγραφές, οργάνωση.


Θέλω παγωτό, ροζ κι άσπρο.  Θέλω απόλυτη ελευθερία κίνησης.
Θέλω να είμαι αυθόρμητη, επιφανειακή, κάφρος κατά άλλο κολλητό, ο εαυτός μου. 


απλά να υπάρχω, να περνάω καλά.


χωρίς στόχους, βουνά να σκαρφαλώνω, χωρίς πράγματα που έχει νόημα να πετύχω.


τον τελευταίο χρόνο νιώθω ότι έχω χάσει το νόημα της ζωής,  απλά ζω.


κι όμως σήμερα συνειδητοποιησα ότι αυτή η απώλεια δεν είναι απώλεια.


με πιάνουν τα κλάματα στιγμές που νιώθω ότι δεν έχω και δεν μπορώ να έχω πράγματα/ ανθρώπους/ συναισθήματα που θα ήθελα.


κι όμως δεν είναι χάσιμο του νοήματος.  Είναι η πρώτη φράση.


Αλλαγή.


Νέος τρόπος ζωής.


Δεκτικότητα.


Θέλω να το ζήσω!


ΝΑΙ ! ΘΕΛΩ να ζήσω το νέο σήμερα!


Καλό καλοκαίρι!

Κόκκινη Γραμμή

Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο - Όσκαρ Ουάιλντ

Η ανάγκη να σου γράψω

Η ανάγκη να σου γράψω

είναι σαν την ανάγκη να σου στολίσω τα μαλλιά με γιασεμί.

Το ξέρω πως είναι κοντά τα μαλλιά σου

μα εγώ θα βρω τρόπο να τα μπλέξω.

Το ξέρω ότι ίσως δεν θα σου αρέσει που θα επέμβω στο χώρο σου

στα μαλλιά σου

στην καρδιά σου.

Μα εγώ θέλω να το κάνω.

Θέλω να βάλω ανθάκια γιασεμί

για να πάρουν άρωμα από τα μαλλιά σου

να πάρουν φως απ’ τη ματιά σου.

Μπορεί να σου πω ότι σου πάνε τα γιασεμιά

αλλά η αλήθεια είναι ότι εσύ θα τα στολίζεις.

Μην κοιταχτείς στον καθρέφτη.

Οι καθρέφτες λένε πάντα ψέματα.

Μας δίνουν μια πλάνη.

Κοίταξε στα μάτια μου

Εκεί θα βρεις την αλήθεια.

Μόνο εκεί μπορείς να δεις την ομορφιά σου.

Κι αν κάποτε τα κλείσω

και δεν μπορείς να δεις μέσα τους

κοίτα την βροχή που πέφτει

πάρε μια σταγόνα στα χέρια σου και κοίτα μέσα της.

Μες στην κρυστάλλινη ύπαρξη της

θα βρεις τη δική μου

Φευγάτη και υγρή

σαν τη ψυχή μου.

Κοίταξε την, μύρισε την και δες εκεί την ομορφιά σου.

Κι αν είναι καλοκαίρι

και εσύ ψάχνεις για βροχή

μη χαθείς μέσα στη λύπη της στιγμής.

Χαμογέλα και πήγαινε στη θάλασσα.

Κοίταξε μακριά

εκεί που σμίγει το νερό κι ο αέρας.

Εκεί θα είμαι να σου χαμογελώ.

Εκεί είναι η ομορφιά.

Λογοτεχνική Συνάντηση : Ο Άλλος χώρος : Ο Νέος χώρος;

Ο Πολυχώρος Ονειροπηγή στα Λύμπια

σας προσκαλεί

Τη Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

ώρα 7:30 μ.μ.

σε λογοτεχνική συνάντηση

όπου έξι νέοι κύπριοι δημιουργοί

διαβάζουν αποσπάσματα από τα έργα τους :

Μαρία Ιωάννου

"Η γιγαντιαία πτώση μιας βλεφαρίδας"

Μαρίνα Κώνστανς

"Στον άγνωστο εραστή"

Αυγή Λίλλη

"Πρόχειρες σημειώσεις πάνω σ' ένα σωσίβιο"

Απόστολος Μακρίδης

"Έργα και ημέρες ενός χαμένου κορμιού"

Κώστα Πατίνιος

"Είναι μέρες που αναπνέω τη σιωπή τους"

Έρινα Χαραλάμπους

"Μ΄αγαπούς;"