Κάτι έχω σήμερα, δεν συγκεντρώνεται το μυαλό μου. ( το ποιο? )
Κι εδώ και μια ώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να πάει για ύπνο αλλά δεν πείθεται.
Μπορεί να φταίει που έχουμε κι έκκλειψη σελήνης σήμερα/αύριο καπου εκεί ( εγώ θυμόμουν 9 πάντως ).
Είναι και που έχω και πολλά αύριο να κάνω.
Είναι και που έχω σκέψεις, άγχος, όνειρα, σχέδια, έντονα συναισθήματα.
Είναι και που αλλάζω.
Κάποτε το συνειτοποιώ κάποτε όχι.
Είναι αμέτρητες φορές που κάνω συνειδητές προσπάθειες. Αλλαγή τρόπου σκέψης, αντίδρασης, συμπεριφορών, χρώματος ρούχων που φορώ ( μη μου θυμίζεις τα μαλλιά μου pleeeaaase ).
Είναι τα θέλω μου, η οπτική γωνία και οι μικρές επιλογές. Αυτό. Αυτό είναι το παιγνίδι μου.
Αν με γνωρίζεις , είμαι σίγουρη ότι νομίζεις ότι είμαι πάντα ίδια, λίγο πολύ.
κι όμως... δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη.
έχω μονίμως ανάγκη έκφρασης.
κι αυτή αλλάζει.
για παράδειγμα, καθάριζα το inbox των emails μου, και διάβαζα κάποια ξεχασμένα emails.
και... χμμμ ... ήμουν πολύ πιο ευαίσθητη γμτ ( ουπς σορρυ ).
Έδινα τόση σημασία σε γεγονότα, λέξεις, συμπεριφορές, συναισθήματα, στιγμές, στην εικόνα μου, την αυτοεικόνα μου, αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Μέχρι και γκάλοπ είχα κάνει κάποτε : Τι θα ζωγράφιζες αν θα με ζωγράφιζες;
Κι εκεί να δεις πλάκα! Συνειδητοποίησα ότι ο καθένας βλέπει ότι θέλει , ότι τον βολεύει.
Και τώρα; Τώρα είμαι σε φάση τα γράφω όλα κανονικά ( νομίζω ).
Λιγότερη ανάγκη έκφρασης ( οκ μην κοροϊδεύεις απλά ηρεμώ για να κοιμηθώ χιχιχι )
Λιγότερη έννοια γι αυτά που θα πετύχω ή δεν θα πετύχω.
Επιβίωση.
Απλά επιβίωση.
Και ... η Ζωή;;;; Που να βρίσκεται άραγε;;;;;;
Κι εδώ και μια ώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να πάει για ύπνο αλλά δεν πείθεται.
Μπορεί να φταίει που έχουμε κι έκκλειψη σελήνης σήμερα/αύριο καπου εκεί ( εγώ θυμόμουν 9 πάντως ).
Είναι και που έχω και πολλά αύριο να κάνω.
Είναι και που έχω σκέψεις, άγχος, όνειρα, σχέδια, έντονα συναισθήματα.
Είναι και που αλλάζω.
Κάποτε το συνειτοποιώ κάποτε όχι.
Είναι αμέτρητες φορές που κάνω συνειδητές προσπάθειες. Αλλαγή τρόπου σκέψης, αντίδρασης, συμπεριφορών, χρώματος ρούχων που φορώ ( μη μου θυμίζεις τα μαλλιά μου pleeeaaase ).
Είναι τα θέλω μου, η οπτική γωνία και οι μικρές επιλογές. Αυτό. Αυτό είναι το παιγνίδι μου.
Αν με γνωρίζεις , είμαι σίγουρη ότι νομίζεις ότι είμαι πάντα ίδια, λίγο πολύ.
κι όμως... δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη.
έχω μονίμως ανάγκη έκφρασης.
κι αυτή αλλάζει.
για παράδειγμα, καθάριζα το inbox των emails μου, και διάβαζα κάποια ξεχασμένα emails.
και... χμμμ ... ήμουν πολύ πιο ευαίσθητη γμτ ( ουπς σορρυ ).
Έδινα τόση σημασία σε γεγονότα, λέξεις, συμπεριφορές, συναισθήματα, στιγμές, στην εικόνα μου, την αυτοεικόνα μου, αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Μέχρι και γκάλοπ είχα κάνει κάποτε : Τι θα ζωγράφιζες αν θα με ζωγράφιζες;
Κι εκεί να δεις πλάκα! Συνειδητοποίησα ότι ο καθένας βλέπει ότι θέλει , ότι τον βολεύει.
Και τώρα; Τώρα είμαι σε φάση τα γράφω όλα κανονικά ( νομίζω ).
Λιγότερη ανάγκη έκφρασης ( οκ μην κοροϊδεύεις απλά ηρεμώ για να κοιμηθώ χιχιχι )
Λιγότερη έννοια γι αυτά που θα πετύχω ή δεν θα πετύχω.
Επιβίωση.
Απλά επιβίωση.
Και ... η Ζωή;;;; Που να βρίσκεται άραγε;;;;;;
