Απορία...

Λένε ότι άμα θες κάτι πολύ πρέπει να το σκέφτεσαι , ότι το ζεις! Όπως λέει και το βιβλίο/ταινία/κτλ "secret".

Το δοκίμασα! Με υλικά αγαθά! Με λεφτά που ήθελα να έχω... Εξόθκιαζα σαν να τζιαι είχα τα... κι έρχονταν! Εν εστερήθηκα....

Εδοκίμασα το και μαζί του....

Εσκέφτουμουν ότι έρχεται στο σπίτι μου... ότι κάθεται στον καναπέ και ψήνω καφέ... ένιωθα την ευτυχία να ζει έστω για λίγο στο χώρο μου.... Το σκεφτόμουν συνέχεια, δυνατά, έντονα...

Και τώρα... δεν θέλω πια να έρθει... και δεν θέλει πια να έρθει... και τίποτα δεν έχει νόημα....

Και είναι φορές που οι επιθυμίες φοράνε φτερά... πετάνε γύρω μας και μοιάζουν με αλήθεια. Κι εκείνες τις φορές είναι που χρειαζόμαστε ένα... εντομοκτόνο.

Απορία: Μπορεί κανείς από σας να με συμβουλέψει που θα βρω το σωστό εντομοκτόνο;

Διεκδίκηση οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

Αγαπητοί Φίλοι,

Όπως αναφέρεται παρακάτω από το EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.



Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο

http://www.greece.org/blogs/wwii/



και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Ευχαριστώ πάρα πολύ,



Κώστας Τζάνος, Δρ Πυρηνικής Τεχνολογίας

Για το Forum Hellenic Professors and PhDs

Our love is easy

Κοίταξε γύρω σου....

Κοίταξε γύρω σου αυτή τη στιγμή. Τι είναι το πιο όμορφο που βλέπεις;

Ως πότε....

Περνάς μια δυσκολία στη ζωή και δεύτερη και τρίτη... και τέταρτη και πάει...

Λέμε ότι μαθαίνουμε... ότι είναι όλα για καλό... να γίνουμε καλύτεροι....

Κάνουμε επιλογές... άλλες εύκολες... άλλες δύσκολες... άλλες τυχαίες.. ελεύθερες ή μίζερες και ζούμε με αυτές....

Κι ανεβαίνουμε.... κατεβαίνουμε... γκρινιάζουμε.. υπάρχουμε... ξεχνιόμαστε....

ως πότε;;;;;;

Say Something Nice

Λαλείτε να το δοκιμάσουμεν τζιαι εμείς;

Ινδιάνικη ψυχή....

Σε μια από τις προηγούμενες μου ζωές πρέπει να ήμουν ινδιάνα. Ή σε αυτή τη ζωή θα πρέπει να μετακομίσω Αμερική σε καμοιά φυλή ινδιάνων που ξέμεινε χαμένη στο δάσος.

Λατρεύω ότι έχει να κάνει με ινδιάνικες φυλές. Απλά τις ινδιάνικες μορφές.

Με ελευθερώνει. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη τι συμβολίζει. Αν είναι η μορφή, η ενδυμασία,
τα σύμβολα, η σχέση με τη φύση ή η σοφία τους.

Σήμερα, είχα πάει σε μια εκδήλωση. Περίμενα κάτι διαφορετικό. Έκθεση ζωγραφικής ή κάτι τέτοιο. Τελικά θύμιζε περισσότερο πανηγυράκι που πουλάνε τις πραμάτιες τους.
Για κάποιο λόγο, από την πρώτη στιγμή που έμαθα γι αυτή την εκδήλωση ήθελα να πάω.
Περπάτησα στο χώρο. Περιεργάστηκα. Μέχρι που η καρδιά μου έκανε ένα γρήγορο κτυποκάρδι βλέποντας αυτό:

Ένα σάλι με ένα γέρο ινδιάνο που έχει στο στήθος του ένα στρογγυλό μενταγιόν!!!

Θα μου πεις, ε και;;;

Είχα μια ενόραση πριν μερικά χρόνια... Μια εικόνα ενός ινδιάνου να μου δίνει ένα στρογγυλό μενταγιόν στο χέρι. Ένα σύμβολο. Κάτι που είχα να δώσω στον κόσμο κι έπρεπε να το κάνω.

Και πριν μερικές βδομάδες μια δεύτερη ενόραση με ένα γέρο ινδιάνο να μου θυμίζει ότι έχω ένα σκοπό που πρέπει να εκπληρώσω.

Να σου πω την αλήθεια.. δεν ξέρω ακόμα ποιος είναι ο σκοπός μου στη γη. Ξέρω όμως ότι έχει να κάνει με ελευθερία, παραμύθι, σύμβολα, μύθους, όνειρα, φυλές.

Ήθελα να σου γράψω σήμερα. Από μέρες ήθελα. Η ανάγκη για επικοινωνία με κατακλίζει. Μα δεν ήμουν έτοιμη. Είχα πολύ πόνο φυλαγμένο μέσα μου. Η υπνοθεραπεύτρια μου με βοήθησε να τον εκφράσω και νιώθω ήρεμη. Είναι σαν να είναι η πρώτη μέρα της ζωής μου.

Και όπως γίνεται κάθε φορά, το σύμπαν με επιβραβεύει για κάθε μικρό μου βήμα.
Γνώρισα ένα συν-blogger σήμερα. Ένιωσα πολύ όμορφα. Και σκέφτηκα ότι ίσως είναι καλό να εκφράζομαι περισσότερο από το blog μου. Αφού το έχω που το έχω ;-) Άνοιγμα καναλιών λοιπόν.

Και μιας και μιλάμε να σου γνωρίσω ακόμα ένα ινδιάνικο... "φιλαράκι":


Τη λένε "Άνθη ριγμένα στο ποτάμι".

Την έχω φέρει από την Ισπανία. Ναι ξέρω, ξέρω. Ο κόσμος πάει Ισπανία και φέρνει σαγκριές, βεντάλιες, ταύρους, μωσαϊκά κι εγώ φέρνω μια κούκλα ινδιάνα, που μου γέμισε τη μισή βαλίτσα.

Τς τς τς Νεράιδες!

Η "Άνθη ριγμένα στο ποτάμι" είναι ο λόγος που προσπαθώ να κάνω τη ζωή μου ακόμα πιο όμορφη. Για χάρη της συγύρισα το δωμάτιο μου!! Και την καλωσόρισα και κοιμόμαστε αγκαλίτσα κάθε βράδυ.

Ναι , ναι ξέρω! Τυχερούλα που είναι :-)